EP:01- ตกงาน
890 Words
EP...1
ริค ❤ นิกา
" กรี๊ดดด นี่ทำบ้าอะไรกัน"
เสียงร้องกรี๊ด แสบแก้วหูนั่น ทำให้ฉันหลุดพุ้นจากอ้อมกอดของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นบอส ฉันรีบปัดผมเผ้าที่ยุงเหยิงอยางลวกๆ เช็ดคราบน้ำตาทีแก้มขาวนวล พร้อมกับสำรวจเสื้อผ้าและจัดการให้มันอยู่ในความเรียบร้อย
"คุณเมย์คะ"
ฉันเอ่ยเรียกคนที่พึ่งเปิดประตูเข้ามาเพื่อเป็นการฟ้อง
"เพี้ยะ"
เสียงฝ่ามือจากนิ้วมือเรียวสวย ฟาดเข้ากับแก้มเราเต็มๆในขณะที่เราเดินไปหา "คุณเมย์" ภรรยาคนสวยของบอสเรา "คุณอลัน"
...ถึงกับเลือดซึมตรงมุมปากแน่ๆ เพราะฉันได้กลิ่นคาวเลือด
“เป็นอย่างที่ฉันคิดไม่มีผิด แกจ้องจะจับอลันใช่ไหม ฮะ!” คุณเมย์ตวาดฉันด้วยน้ำเสี้ยงเกรี้ยวกราด
“ ไม่...ไม่ใช่นะคะคุณเมย์ นิกาไม่เคยคิดแบบนั้น” ด้วยความสัตย์จริงเลยนะ ฉันไม่เคยคิดแบบนั้นเลย
“แล้วที่ฉันเห็น คืออะไร...ตอบมา!” คุณเมย์มองฉันสลับกับมองสามีตัวเอง ถ้าเอาแค่_ภาพที่เห็นเป็นใครก็คงไม่เชื่อ แต่มันมีอะไรมากกว่านั้นน่ะสิ
ฉันหันไปมองเจ้านายหนุ่มหน้าตาคมเข้ม ที่ตอนนี้ยิ้มมุมปากหย่อนก้นลงบนโต๊ะทำงานแบบไม่รู้ร้อนรู้หนาว ปล่อยให้ฉันเป็นจำเลยอยู่คนเดียว
“คือ คุณ...คุณอลัน จะ...” ฉันจะพูดออกไปว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันไม่ใช่อย่างที่เห็น กำลังเรียบเรียงคำพูดแต่คุณเมย์ก็คาดคั้นจะเอาคำตอบ
“จะอะไร” คุณเมย์หันไปจ้องคุณอลัน แบบจับผิดก่อนจะหันกลับมาหาฉันอีกครั้ง
“คุณอลันลวนลามนิกา” ฉันก้มหน้าลงมองพื้นและพูดความจริงออกไป
“พูดให้ดีๆนะ...เธอเป็นคนเสนอให้ฉันเองไม่ใช่หรอ” ฉันน่ะเหรอให้ท่าเขา
คำพูดของเขามันทำให้ฉันอึ้งและน้ำตาไหล ...โกหกได้หน้าตายหน้าด้านที่สุด ผู้ชายอะไรไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษ ก็แน่ล่ะถ้าเขามีก็คงไม่ทำแบบนั้นกับฉันแต่แรก
คุณเมย์หันกลับมาจ้องเล่นงานฉันหลังจากที่สามีเธอพูดจบ ..แน่นอนคนเป็นเมียต้องเชื่อคำพูดของสามี อีกอย่างคุณเมย์เธอทั้งรักทั้งหลงคุณอลันขนาดไหน ใครๆ ก็รู้
“อนิกา !” คุณเมย์ตวาดฉันเสียงดังลั่นและคนที่อยู่นอกห้องก็น่าจะได้ยิน
“ไม่ใช่นะคะ นิกาไม่เคยทำแบบนั้น” แต่ยิ่งปฏิเสธเธอก็ยิ่งมองฉันด้วยแววตารังเกียจอย่างไม่ปิดบัง
“เสียแรงที่ฉันไว้ใจเธอนะ อนิกา ฉันเห็นเป็นเหมือนน้องสาว เห็นเป็นคนซื่อ ขยันทำงาน เป็นคนกตัญญู ไม่นึกว่าเธอจะหักหลังฉันได้ลงคอ”
“ฮือๆ...พี่เมย์ นิกาไม่ได้ทำ พี่เมย์เชื่อนิกานะ”
โดนบอสลวนลามยังไม่เสียใจเท่ากับคำพูดและสายตาที่ผิดหวังของคุณเมย์ เพราะฉันเองก็รักและเคารพเธอมากเหมือนกัน
จริงๆ แล้วฉันกับพี่เมย์รู้จักกันตอนที่เราสองคนเรียนมหาวิทยาลัย ฉันเคยทำงานพิเศษอยู่ที่ร้านเพื่อนพี่เมย์ เราเจอกันบ่อยคุยกันถูกคอจนสนิทกัน
พอเรียนจบพี่เมย์ก็แต่งงานกับคุณอลันที่เป็นคู่หมั้น แต่คุณอลันเป็นคนเจ้าชู้มาก เลขากี่คนต่อกี่คนก็ไม่รอดพ้นมือคุณอลันสักคน บางคนถึงขั้นเลี้ยงดูเป็นเมียเก็บพอพี่เมย์จับได้คุณอลันก็เลิก แล้วผู้หญิงก็โดนไล่ออก เพราะคุณอลันรักพี่เมย์มาก..มันฟังดูย้อนแย้งเนอะรักแต่ก็ไม่ซื่อสัตย์
พอฉันเรียนจบก็ไปสมัครงานหลายที่ แต่พี่เมย์ไว้ใจเรียกให้ฉันมาทำงานที่นี่ในตำแหน่งผู้ช่วยเลขาคุณอลัน แล้วก็คอยเป็นหูเป็นตาให้เธอ ตั้งแต่นั้นคุณอลันก็ไม่ยุ่งกับพนักงานในบริษัทอีกเลย จนกระทั่งเลขาคนเก่าลาออกฉันก็ได้เป็นเลขาคุณอลันเต็มตัว
เขาเริ่มเข้าหาฉันมาสักพักแล้ว แต่ฉันไม่เคยเล่นด้วย จนวันนี้พี่เมย์ดันมาเจอตอนที่คุณอลันกำลังลวนลามฉันเข้าพอดี คงเป็นคราวซวยของฉันเองแหละ
“เห็นแก่มิตรภาพที่เราเคยมีให้กัน ครั้งนี้ฉันจะยกโทษให้ แต่มันจะไม่มีครั้งต่อไป”
“พี่เมย์ หมายความว่า....”
“ไปยื่นใบลาออกซะ”
“เมย์ !”
ดูท่าคุณอลันตกใจไม่น้อย หรือเสียดายที่ยังไม่ได้เครมฉันก็ไม่รู้นะ
“พี่เมย์ “
“ฉันจะจ่ายเงินชดเชยให้เธอ 10 เดือนเป็นค่าเสียหาย”
“พี่เมย์ ไม่ต้องจ่ายอะไรให้นิกาหรอกค่ะ เพราะนิกาไม่เคยมีอะไรกับคุณอลัน นิกาจะลาออก แล้วก็รับเงินชดเชยตามกฏของบริษัทเท่านั้นค่ะ”
พี่เมย์มองมองฉันด้วยสายตาสงสัยปนเอ็นดู นั่นแหละ...สายตาแบบนั้นที่ฉันคุ้นเคย พี่เมย์คนดีของนิกา...
ฉันยกมือไหว้พี่เมย์ แล้วเดินออกจากห้องทำงานคุณอลัน เพื่อไปยื่นใบลาออก...เห้อออ..ตกงานจนได้สิน่า
???????
ลองดูก่อนนะ...จะรุ่ง หรือจะร่วง..อ่านแล้วชอบไม่ชอบ ตอบเลยค่ะ
- Writer
