lara' nın anlatımından devam
Gözlerimi Kuzeyin kollarında kapatmıştım. Bir karanlığa çekilmiştim ama bir süre sonra kendimi bahçe gibi bir yerde gördüm. Her yer yemyeşildi. Ben de üzerimde beyaz uzun bir elbise vardı. Kızıl saçlarım omuzlarımdan dökülüyordu, ayaklarım çıplaktı.
Arkamdan bir ses duydum, Kuzeyin sesiydi. Beni çağırıyordu. Elbisemi tutup kaldırdım ve çıplak ayaklarımla koşmaya başladım. Kuzey'e doğru gitmiyordum, daha çok ondan kaçıyordum. Koştum koştum, arada arkama da bakıyordum ama Kuzeyin sadece sesini duyuyordum, onu göremiyordum.
Koşmaya devam ederken birden önüme kocam bir çınar ağacı çıktı. Gövdesi o kadar büyüktü ki asırlık olduğu belli oluyordu. Tam yanından geçip gidecekken ağacın arkasından babam çıktı. O da beyazlar içindeydi. Babamı gördüğüm an donup kaldım.
