Two Bodies, One Goobye

TBOG 12: BEN AND BEN, ARAW-ARAW.

Terry's POV

Ilang linggo na ang nakakaraan. Eto pa rin, walang pagbabago. Hindi ko pa rin mahanap ang relo.

"Sigurado na ba yung 50 Days?" Agad akong nabalik sa sarili ko ng magsalita mula sa aking likod si Theo. Kasalukuyan kasi akong nasa balkonahe at nakatingin lang sa mga bituin.

"Oo. Siguradong-sigurado na yun!" Ang kanyang mga pananalita'y tila ba kay lamig tulad ng simoy ng hangin sa gabi.

"Hindi ka ba pwedeng manatili nalang?" Napaiwas ako ng tingin sa kanya. Bakit? Gusto niya ba akong makasama?

"Ikaw ha! Bakit? Yieeee gusto mo ko makasama no?" Pinitik niya ang tenga ko kaya napaaray ako sa sakit. Nabibiro lang naman ako bakit namimitik ng tenga?

"Oo sige. Aaminin ko na, enjoy ka naman kasama! Pero hindi ibig sabihin na nakakalimutan ko na ang lahat ng ginawa mo sa 'kin!" singhal nito. Hanggang ngayon ba naman puro mali pa rin ang naalala niya? Hmmmp!

"Oo na! Alam kong ang dami kong nagawa sayo Theo. Pero hindi ba pwedeng kalimutan mo nalang yun?" ngumiti lang ito na malayo sa kung anong emosyon meron ang mata niya.

"Ano bang mangyayari hindi ka umalis?" Nakatanaw ito mula sa malayo. Balkonahe talaga ang lugar kung saan maayos kaming nakakapag-usap.

"Bakit?"

"Just answer me!" Biglang tumaas ang boses nito.

"Kasi ano, maaaring masira ang kasalukuyan. Maaring maapektuhan ang takbo ng buhay ko at ng mga taong nakapalibot sa 'kin.... Kaya hanga't maaari e kailangan ko ng bumalik!"sagot ko sa kanya.

Timingin siya sa relo niya at tiningan ang oras.

"Bakit? May lakad ka?" Tumingin lang ito sa 'kin at tumango.

"Saan?"

"Concert ng Ben and Ben! Sasama ka?" Umiling lang ako. Hindi ko naman alam mga kanta nila. Saka, baka may kasama siyang iba.

"Dali na! Wala akong kasama. Busy si Kyle, Cris at Rex kaya ako lang mag-isa. So ano?Tara?" 'di pa man ako nakakasagot at hinablot na niya ako at pinasok sa kwarto ko habang siya naman nasa labas ng pinto't naghihintay sa 'kin. Pinagbihis niya kasi ako.

"Infairness ang tagal!" Rerekla-reklamlo ka pa diyan? Sipain kaya kita. Sabi na ngang ayokong sumama e.

"Sandali lang!" Naku! Sa pagmamadali ni Theo baka makalimutan kong magpanty nito Hays.

Ilang minuto, natapos din ang pagbibihis ko.

"Woaaaaah---you look gorgeous!" Saad nito. Hindi na ako nagpasalamat, alam ko namang araw-araw akong maganda.

Theo's POV

Ang ganda niya sa suot niya. It fits her.

Dumaretso na agad kami sa venue ng concert. Medyo malayo yun kaya baka magabihan kami pero ayos lang may service naman.

"Theo Ryven Szecin!" Tugon ko sa organizer ng event. VIP yung kinuha ko good for 2 people.

"And yung kasama mo sir si Miss Cassandra Bautista?" Nagtinginan muna kami ni Terry dahil sa sinabi ng organizer. Sa tuwing sumasama ako or umaattend ng concert, si Cassandra lagi ang kasama ko.

"Ahm. No! She's Terryyinne Chua, my friend!" Ngumiti lang si Terry ng taimtim.

Agad din kaming inassist ng organizer sa upuan namin and doon na kami maghintay bago magstart.

"Hilig mo talaga yung Ben and Ben?" Napalingon ako kay Terry nang magtanong ito.

"Yes! Kahit no'ng The Benjamin's palang sila, idol na idol ko na sila. Dou palang sina Miguel at Pao that time tapos hanggang sa nabuo na yung Ben and Ben!" Her mood changed. I don't know why.

"Okay..." saad ito bago inilibot ang mata sa loob ng arena.

"You okay?" Napahinto siya't mabilis na tumango. Nasaktan ba siya kanina sa nasabing pangalan ng organizer? No! Assuming ka Theo ha.

"Ladies and gentlemen, thank you very much for coming tonight! This is one of the biggest concert of Ben and Ben and we hope, you'll enjoy the night! To start, here is some of our comedians----" saad ng MC at sabay lumabas yung tatlong comedian.

Tawang-tawa si Terry sa mga patawang binibitawan ng mga 'to. And it's good, hindi siya nabobored.

Nang matapos ang comedian. Ben and Ben na ang sunod kaya mas lumalakas na ang sigawan.

"Nakakatawa yun! HAHAHAHAHA!" sigaw ni Terry sa 'kin. Ang ingay kasi e kaya napapasigaw siya.

Her laugh are like music. It's very relaxing.

Isang oras ding nagperform ang mga yun. And Ben and Ben's time has come.

"PLEASE WELCOME, THE ONE AND ONLY---BEN AND BEN!" nagsimula na ang malakas na hiyawan sa loob ng arena.

At habang papalabas sila, pinatugtog yung 'Doors'

"Everything is okay, I guess

I'm just a little tired

No need to think about this mess

It goes away in time---- Hello Arenaaaa!" Bati ng banda. Nagsitayuan lahat ng tao sa loob at kasama na kami doon.

"I know we don't mean it

The words unspoken

We can feel them in the silence

Oh-ooh-ooh-ooh

The quiet is shakin'

The thoughts we're thinkin'

In our sighs, they linger

Oh-ooh-ooh-ooh~" nakikikanta na 'din ang mga tao sa loob.

"I won't ever know what's on your mind

If you'll always be hidin' behind

Words you never mean, just to be kind

Will there ever be no more of your secret doors?" Sumasabay ako sa kanta nila. Si Terry naman, nagsuswig lang.

"We never talk about the times

We don't believe we're fine

Though I'm not leavin' you behind

We need to be true

I won't ever know what's on your mind

If you'll always be hidin' behind

Words you never mean, just to be kind

Will there ever be no more of your secret doors?" Halata ang saya sa mga mata ng tao no'ng makita na nila ang banda ng Ben and Ben. Magaling Silang mang-aawit para sa 'kin.

"Your secret doors

Open up your secret doors

Your secret doors

No more of your secret

Time won't heal anything

If you don't surrender your lies

I won't ever know what's on your mind

If you'll always be hidin' behind

Words you never mean, just to be kind

Will there ever be no more of your secret doors?

Your secret doors

Open up your secret doors (time won't heal anything)

Your secret doors (if you don't)

No more of your secret doors (surrender your lies)" natapos na ang unang kanta.

Ang saya ko. I don't know but I love this band. I love genuine lyrics in every song they're making. Such a wonderful band.

"Wow! Ang saya-saya naman dito sa loob ng Arena!" The yells are still on going kahit na tapos na ang kanta. They still keep o shouting kahit na tapos na.

"AREENAAAAA!!! AREEE YOUUUU READYYYYY?????" Sigaw ni Pao na nagpaingay pa lalo.

"WE'RE REALLY REAAAAADYY!!!!" Sigaw ko. Napatingin lang sa 'kin si Terry.

"Sorry!" Napatawa ito at naglike sign.

"Sige lang! Magenjoy ka!" I nodded and gave her a big smile.

So inaawit na nila ng mga kanta nila at ganon nga, sumasabay din ang mga tao dito.

"And to make our concert special, kukuha kami ng couple na pwedeng sumama sa 'min dito at magiging sweet lang. Kung napakilig kami, we will give them a merchandise!" Ang daming nagsigawan para piliin.

Syempre, nanahimik lang kami kasi wala naman kaming jowa.

"Wait pre, I found two here. Mukhang may L.Q!" nasinag kaming dalawa si Terry sa ilawna biglang humarap sa 'min. Don't tell me kami yung pagtitripan nila?

NOOOOO!!!

Bumaba mula sa stage si Miguel at lumapit sa 'min. Halata sa mukha ni Terry ang gulat at pagkalito sa kung anong nangyayari dito.

"Ano 'to?" nagtataka nitong tanong.

"I don't know--" saad ko.

"Sir? What's your name?" Hindi ako nababakla pero kinikilig ako dahil nilapitan ako ng isa sa mga myembro ng Ben and Ben. Dream come true!

"Theo!" Agad akong tumayo at pinatayo din si Terry. Hindi naman pwede na ako lang mag-isa sa kahihiyan na 'to.

"Sir Theo. And you Ma'am?" Napatingin muna sa 'kin si Terry bago sumagot.

"Te-Terry!" She's really innocent as fvck!

"Can you join as in stage?" Inalalayan nila si Terry paakyat ng stage. Anong gagawin namin dito? In fact, I can buy all of their merchandise. Pero for the sake of enjoyment, sige makikisabay ako.

"Theo? Anong gagawin ko?" bulong sakin ni Terry na halatang kinakabahan ngayon.

"All you have to do is to act like a couple. Eto, microphone para sa inyong dalawa....pakilala muna kayo..." Utos ni Miguel.

"My name is Theo Ryven Szecin and this is Terryyinne Chua, the girl I'm with..." Nang sabihin ko yun ay nagtilian agad sila.

Feeling ko tuloy ako yung nagcoconcert.

'Waaaaasuuuup Madlang Daberkaaaaads!' joke. Hindi ko yun kaya, kahit papano nama'y may hiya ako.

"So pano ba yan?Music please!" Nangmagsimula ang tunog. Dahan-dahan akong lumingon kay Terry na nangingig na sa kaba

" Umaga na sa ating duyan

Wag nang mawawala

Umaga na sa ating duyan"

I slowly wiped my hair. Inayos ko muna ang sarili ko bago humarap sa babaeng 'to.

"Magmamahal, o mahiwaga

Matang magkakilala

Sa unang pagtagpo

Paano dahan-dahang

Sinuyo ang puso

Kaytagal ko nang nag-iisa

Andyan ka lang pala" I turned my gaze to Terry who's quietly watching my every actions.

" Unang araw palang na nakilala kita, hindi ko lubos maisip na ganito ang saya na yong dala...." Sambit ko na nagpakilig sa mga taong nanonood. I slowly touced her skin and glistened my fingers in her face.

"Mahiwaga

Pipiliin ka

Sa araw-araw

Mahiwaga

Ang nadarama

Sa 'yo'y malinaw" ngumiti lang siya.

"Theo ano ba 'to?" bulong niya sa 'kin.

"Hindi ko alam pero parang ayoko na kitang mawala pa...." her eyes are in teary. I know iniisip niyang totoo 'to pero ayokong ipakita na mahal ko na siya. I wanna say this is a sense of this game. Kunware laro lang, pero totoo to. Ayoko na siyang mawala.

"Higit pa sa ligaya

Hatid sa damdamin

Lahat naunawaan

Sa lalim ng tingin

Mahiwaga

Pipiliin ka

Sa araw-araw

Mahiwaga

Ang nadarama

Sa 'yo'y malinaw" hinawakan ko ng dahan-dahan ang kanyang kamay at nilagay sa balikat ko.

At ibinaba ang aking isang kamay sa kanyang bewang at hiyaang yakapin ko siya. I wrapped my arms in her waist and she didn't argue.

"Tell me I'm fool, stupid or whatever! Terry, it's you.... It's you that I love...." Nagtilian ang lahat na nanonood. I can see in her eyes the sadness and happiness. The joy that was covered by innocence.

"Sa minsang pagbaling ng hangin

Hinila patungo sa akin

Na tanging ika'y iibiging wagas at buo

Payapa sa yakap ng iyong hiwaga

Payapa sa yakap ng iyong..." I kissed her cheek and it made her blush.

"Theo ano 'ba! Nakakahiya...." Pagpigil nito.

"Mahiwaga

Pipiliin ka

Sa araw-araw

Mahiwaga

Ang nadarama

Sa 'yo'y malinaw" dahan-dahan Kong nilapit ang aking mukha na senyales na hahlikan ko siya. Ang kanyang katawan ay umuurong pero patuloy na pinaglalapit ng kamay kong makahablot sa kanyang bewang.

"Mahiwaga

Wag nang mawala

Araw-araw

Mahiwaga

Pipiliin ka

Araw-araw"

"Terry, pwede ba kitang mahalin... Habang buhay...." huling sambit ko nang matapos ang kanta.

"AAAAAAAHHH!!!!!!SANAAAA ALL!!!" sigawan ng mga tao.

Nang matapos ang tugtog ay agad ko din siyang binitawan. Nailang na ata siya sa ginawa ko, pero lahat 'yun totoo.

"Theo...." bulong niya sa harap ko.

"That was just a game--nothing more, nothing less Terry!" I answered. Tumango naman siya at umayos nang tayo.

Sorry Terry I can't tell you. Masasaktan lang ako.

"That was really an intense scenario! What a sweet couple!" Sigaw ng isang member ng band.

"Alam niyo, bagay kayo kaya kayo nalang sana forever?!" Nagtilian ang mga doon. Tumingin lang ako Kay Terry na kayuko pa rin. Tinaas ko ang baba niya to make her face to the audience.

"Smile Terry..." Utos ko dito. Inirapan niya lang ako at ngumiti ng napakapeke.

"At dahil diyan! Eto ang merchandise namin! Salamat sa pagsali!" Agad kaming inalalayan pababa ng stage at bumalik sa upuan namin. Hanggang ngayon, hindi pa rin ako kinikibo ni Terry. Ano naman kayang nangyayari sa kanya?

"Okay ka lang?" Tanong ko dito pero hindi lang niya ako kinibo.

"Ayos ka lang ba?" Tanong ko ulit na deadma pa rin.

Naiinis na ako.

"Kung hindi ka okay, Tara! Uwi na tayo!" Agad akong tumayo at pumunta sa exit.

"Theo!" Sumunod din siya sa 'kin. Walkout lang naman pala ang dapat gawin e para pansinin ako tssk.

Naglakad ako papuntang parking lot para makauwi na kami. Hindi pa tapos ang concert pero nawala na ako sa mood. Pano ako mag-eenjoy kung ganyan siya.

"Patawarin mo na ako!" paghingi nito tawad.

"Alam mo Terry, 'di ko alam e. Ano bang nangyayari sayo?" I exclaimed. Hindi ko na kasi maintindihan. Pati yung puso ko, nagtatanong na din.

"Theo..."

"Tungkol ba 'to doon sa lagi? Terry wala yun! Lahat ng yun? Hindi yung totoo...." Dapat bang sinasabi ko 'to? Dapat bang nagsinungaling ako? Nasasaktan ko siya. Pinaasa ko siya.

"Theo hindi... Mas mabuti nga na hindi yun totoo... Pero kanina? Kitang-kita ng mata ko ang lahat! Yung mga salita mo? Gusto kong paniwalaan na hindi yun totoo kaya Theo sabihin mo sa 'kin na Tama ako. Na hindi ka nagsisinungaling kasi Theo hindi ko alam ang gagawin ko kung totoo..." I chuckled. My heart is aching. Why? Why I can't just confess and love you Terry? Bakit kailangang iwasan ko ang pagmamahal na 'to?

"Terry... You're a mess! No one will like you---not me!" I shouted. She's crying! At 'di ko kayang manakit ng babae sa ganitong paraan.

"Alam ko yun Theo! Alam na alam ko, kaya kung sakali mang may maramdaman ka na kakaiba. Itigil mo, pahintuin mo.... Kasi ayokong masaktan ka ulit.." tinatakasan ko ang luha ko. Ang sakit na parang bakit nagmahal ulit ako ng bawal mahalin? Dapat ngayon palang pigilan ko na ang sarili ko pagkat pag sinabi kong mahal ko siya tapos mamahalin niya ako pabalik, matatapos ang lahat. Kung kelan mahal ko na siya ng lubusan, saka pa siya mawawala.

Nagkamali ako. Dapat una palang pinigil ko na.

"Terry.... Hindi ka kamahal-mahal. Kaya hinding-hindi kita mamahalin.... 'Wag kang mag-aalala!" Saad ko dito bago pumasok sa loob ng sasakyan. Siya naman ay nanatili sa labas at umiiyak.

"Bakit ba kasi ako pa! Bakit ako na naman ang masasaktan?" tanong ko sa sarili ko at sinuntok ang manobela.

Bakit ako? Wag. Kaya ko pang pahintuin 'to. Nandyan pa si Kyle, mahal niya si Terry at alam kong kaya rin siyang mahalin ni Terry.

Pero pano ako? Pano yung puso ko? Dadayain ko ba?

Matapos siyang umiyak ay pumasok na siya sa loob ng sasakyan. Nagkatinginan pa kami pero sabay din kaming nagkaiwasan.

I started the engine and start driving. Tahimik lang kami at walang kibuan. Hindi siya sumusulyap sa 'kin, even ones. I hate this! Kung sakali man na ako yung lalaking sinasabi sa liham na natanggap niya, talagang masakit. Ngayon pa ngalang nasasaktan na ako.

"Sorry kung hindi ka nag-enjoy dahil sa 'kin..." pagbasag nito sa katahimikan.

Hindi ko lang siya kinibo at magpatuloy lang sa pagpapaandar ng sasakyan.

Hanngang sa nakauwi kami ng bahay ng alas 12 ng madaling araw, wala pa rin kaming kibuan.

Pagdating ko sa kwarto, nakaramdam ako ng pagsikip ng dibib ko kaya agad kong kinalkal at hinanap ang gamot ko. Akala ko tuluyan nang nawala ang nararamdaman ko kaya tinago ko na ang gamot ko pero nagkamali ako.

Nang mahanap ko ang gamot ko ay agad akong nagtungo sa kusina't ininom ang gamot ko. And thankful, medyo unti-unting lumuwag ang paghinga ko.

Eto na naman siya, nakikisabay sa sakit na naramdaman ko kanina kay Terry.

Speaking of Terry, naiwan niyang bukas ang pinto niya kaya napasilip ako. Naroon siya't nakaluhod at nananalangin.

"Alam ko po na may rason kung bakit nangyayari 'to pero, kailangan ho ba talagang makasakit ako? Pwede po bang hindi nalang? Kasi po, Pati po ako nahihirapan. Pero sige PO, gagawin ko ang misyon ko pero lord? Wag naman sana kay Theo. Kasi, kawawa na po yung tao! Nasaktan na siya e, tapos sasaktan ko pa? Hindi ko naman ata kaya yun... Patnubayan niyo po siya na hindi makaramdam ng pagmamahal ha? Amen!" May luhang namuo sa mata ko.

Terry, ayokong masaktan ulit kaya patawarin mo ako kung nagiging ganito ako ha? Pasensya. Prinoprotektahan ko lang ang puso ko mula sa bawal na pagmamahal ulit.

Matapos no'n ay napansin siguro ni. Terry na bukas ang pinto kaya bumalik na ako sa kwarto ko. Baka makita niya pa ako.

Simula ngayon, pipigilan ko na yung sarili ko na mahalin ka Terry, sorry.