Episode 1
1666 Words
เหนือมังกร
ตอนที่ 1
“ทางตำรวจแจ้งมาว่าคุณดรากอนพ้นข้อสงสัยแล้วนะครับ เนื่องจากไม่มีหลักฐานชี้ว่าคุณดรากอนเป็นคนฆ่าท่านบิล”
เจ้าของร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีดำแบรนด์หรูเอนหลังพิงพนักโซฟา เขาปลดกระดุมลงสอง สามเม็ดเพราะเป็นคนขี้ร้อน แล้วหลับตาลงก่อนจะเอ่ยถามลูกน้องของเขาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง
“มึงคิดว่ากูเป็นคนฆ่าพ่อรึเปล่า”
“ผมไม่มีทางคิดแบบนั้นแน่นอนครับ”
ริมฝีปากสวยแสยะยิ้ม การตายของบิลลี่ ประธานบริษัท บิลลี่แกรนด์ บริษัทยักษ์ใหญ่ที่ควบคุมดูแลกิจการทางด้านการขนส่งเกือบทั่วทั้งประเทศ ตอนนี้กำลังเป็นเรื่องโด่งดังมาก
คนทั้งประเทศต่างจับตามองเรื่องนี้เนื่องจากตระกูลของบิลลี่นั้นมีทั้งอำนาจ ชื่อเสียง และเงินทองเป็นอันดับต้น ๆ ของประเทศกาเลสแห่งนี้
เหตุเกิดเมื่อเดือนก่อน บิลลี่ได้เสียชีวิตลงในบ้านของตัวเองเนื่องจากโดนวางยาพิษในเครื่องดื่ม
และผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่งจะเป็นใครไปไม่ได้ถ้าไม่ใช่ ดรากอน ลูกชายคนเล็กของบิลลี่ซึ่งทุกคนรู้ดีว่าดรากอนนั้นเป็นคนในครอบครัวเพียงคนเดียวที่ไม่ถูกกับบิลลี่ พ่อของเขา
อีกทั้งในวันเกิดเหตุยังเป็นวันเดียวกับที่ดรากอนกลับไปนอนที่บ้านพ่อของเขา ทุกคนในตระกูล และคนอื่น ๆ จึงคิดว่าเขาเป็นคนฆ่าบิลลี่
“เหอะ คงไม่มีใครคิดแบบมึง”
ดรากอนไม่เคยออกมาปฏิเสธต่อสังคมว่าเขาเป็นคนทำหรือไม่ เพราะเขาไม่เห็นความจำเป็นว่าต้องแก้ตัวให้กับคนที่เขาไม่รู้จักฟัง ดรากอนไม่ใช่คนที่สนใจคนอื่น หรือเป็นคนดี ห่วงใยความรู้สึกคนอื่นอะไรทำนองนั้น
ถ้าคนอื่นอยากคิดว่าเขาเป็นคนฆ่าพ่อตัวเอง นั่นก็เรื่องของคนอื่น ไม่ใช่เขา
“คุณดรากอนอย่าคิดมาก...” ซันนี่รีบปิดปากตัวเองเมื่อดรากอนยกมือขึ้นเป็นสัญญาณ
ดรากอนไม่ชอบรับความเห็นใจจากใคร เขาไม่ต้องการให้คนอื่นมองว่าเขาอ่อนแอ
“ผมขอโทษครับ”
ซันนี่กล่าวขอโทษเพราะรู้ดีว่าตนเองพึ่งพูดสิ่งที่ดรากอนไม่ชอบออกไป
ดรากอนลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วหันไปหยิบโทรศัพท์เครื่องบางบนโต๊ะ ก่อนจะพูดขึ้นโดยไม่ได้หันไปมองหน้าลูกน้อง “มึงเห็นกูเป็นคนคิดเรื่องไร้สาระอะไรพวกนี้รึไง”
“เอ่อ การที่มีคนสงสัยว่าฆ่าพ่อตัวเอง ผมว่าไม่ไร้สาระนะครับ อุ๊บ” เป็นอีกครั้งที่ซันนี่ต้องรีบปิดปากตัวเองเพราะเผลอพูดสิ่งที่ไม่ควรพูดออกไปอีกแล้ว ซันนี่ถอยห่างออกจากจุดเดิมที่ยืนอยู่ สอง สามก้าวเมื่อรับรู้ได้ถึงความอันตราย
“จะขยับถอยหลังทำไม ขยับมาหากูนี่”
ซันนี่ฉีกยิ้มพร้อมทั้งส่ายหน้าปฏิเสธ เขายังคงไม่เดินเข้าไปหาดรากอนตามคำสั่งจนกระทั่ง ดรากอนหันมามอง แล้วพูดด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง “มึงจะไม่เข้ามาแน่นะ?”
ประโยคคำถามที่แฝงไปด้วยน้ำเสียงอันตรายนั่นทำเอาคนฟังถึงกับขนลุกซู่ ซันนี่ค่อย ๆ ขยับกลับไปยังจุดเดิมแต่เหมือนจะไม่ทันใจเจ้านายของเขา ดรากอนก้าวเข้าไปหาซันนี่เองก่อนจะยิ้มให้ลูกน้องคนสนิทด้วยรอยยิ้มเย็นยะเยือกแล้วบีบเข้าบริเวณลูกชายของซันนี่จนซันนี่ถึงกับหน้าเขียว ทรุดเข่าลงกับพื้นด้วยความรู้สึกทั้งเจ็บและจุก
“วันหลังถ้ายังไม่ระวังปาก มึงจะไม่ใช่แค่จุก”
“ขอโทษครับคุณดรากอน”
ดรากอนเดินผ่านลูกน้องคนสนิทที่กำลังนั่งโอดครวญอยู่ ออกไปด้านนอกของโซนวีไอพี
วันนี้เขาอยู่ที่ไนต์คลับ กิจการที่เขาร่วมลงทุนกับพาร์ตเนอร์คนอื่นเพื่อทำเล่นแก้เบื่อ ส่วนกิจการของเขาจริง ๆ นั้นคือ กาสิโน
จีดีกาสิโนเป็นกาสิโนถูกกฎหมาย ชื่อดังในประเทศกาเลส ซึ่งเป็นกาสิโนที่มีดรากอนเป็นเจ้าของแต่เพียงผู้เดียว ถึงแม้ว่าพ่อของเขาจะมีธุรกิจใหญ่มากมายให้บริหารแต่ดรากอนไม่เคยเข้าไปยุ่งเกี่ยว เขาออกมาจากบ้านหลังนั้นในช่วงที่แม่ของเขาเสียได้ไม่นาน และตัดสินใจทำธุรกิจด้วยตัวเอง ดรากอนลองผิดลองถูกมามากมายจนกระทั่งธุรกิจกาสิโนของเขาประสบความสำเร็จ มีชื่อเสียงโด่งดัง และทำรายได้มหาศาลให้เขาในแต่ละเดือน
หลังจากธุรกิจกาสิโนเริ่มอยู่ตัว ดรากอนเริ่มเบื่อ เลยหาธุรกิจอย่างอื่นทำเล่น ๆ ไปด้วยซึ่งไนต์คลับแห่งนี้เป็นอีกหนึ่งธุรกิจที่เขาทำเล่น และใช้เงินไปกับการกินดื่มกับที่นี่มากกว่ากำไรส่วนแบ่งเสียอีก
“สวัสดีครับคุณดรากอน” พนักงานในร้านกล่าวทักทายดรากอนเมื่อเห็นเขาเดินออกมา
พนักงานหยุดรอครู่หนึ่งเผื่อว่าดรากอนต้องการอะไรแต่แล้วชายหนุ่มเพียงแค่พยักหน้าแล้วโบกมือให้พนักงานออกไปได้เลยเพราะเขาไม่มีอะไรที่ต้องการเป็นพิเศษ
วันนี้ดรากอนไม่ได้ตั้งใจมาดื่มอย่างเช่นทุกวัน เขามาเพราะรู้สึกเบื่อหน่ายเท่านั้น
“หรือลงไปหาอะไรทำแก้เบื่อดี”
ดวงตาคมมองลงไปยังด้านล่าง แล้วยกยิ้มมุมปาก ผู้หญิงหลายคนกำลังส่งสายตาเชิญชวนมาทางเขา ดรากอนรู้ดีว่าพวกเธอหวังอะไร และไม่คิดที่จะสนใจผู้หญิงพวกนั้นด้วยซ้ำ “เหอะ น่ารำคาญ”
ดรากอนเมินเฉยต่อผู้หญิงเหล่านั้นแล้วเดินลงไปนั่งยังโซฟาด้านล่างตรงมุมหนึ่งของร้าน
ทันทีที่เขานั่งลง ลูกน้องคนสนิทอีกคนที่เฝ้าอยู่ชั้นล่างก็ตรงเข้ามาหาเขาแทบทันที
เช เป็นลูกน้องคนสนิทอีกคนของดรากอน เรียกได้ว่าเชและซันนี่เป็นลูกน้องคนสนิทที่ดรากอนไว้เนื้อเชื่อใจมากที่สุดเลยก็ว่าได้เรื่องงานทั้งสองคนนั้นทำได้ดีแต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาโดนดรากอนลงโทษตลอดนั่นคือการพูดการจา และการแสดงออกที่แลดูขัดตาในบางครั้ง เพราะนอกจากเช และซันนี่จะเป็นคนมีฝีมือเหมือนกันแล้ว ฝีปากของทั้งคู่ยังแรงเหมือนกันอีกด้วยแต่เป็นการแรงในคนละแบบ
ซันนี่เป็นคนปากไว ส่วนเชนั้นเป็นคนพูดจาแทงใจดำคนเก่งซึ่งหากเป็นปกติดรากอนคงไล่พวกเขาออกแล้วแต่เหตุผลที่ดรากอนยังไม่ไล่ทั้งคู่ออกเพราะความสามารถ และความซื่อสัตย์ของทั้งคู่นี่แหละ
“คุณดรากอนทำไมมานั่งตรงนี้ละครับ”
เชถามขึ้นด้วยสีหน้าแปลกใจเพราะปกติแล้วดรากอนไม่เคยลงมานั่งด้านล่างคนเดียวแบบนี้ หากลงมานั่งด้านล่างก็เวลามีผู้หญิง หรือเพื่อนมาด้วย
ดรากอนหันมองลูกน้องพลางเลิกคิ้วขึ้น “กูจะนั่งที่ไหนก็เรื่องของกู”
“อ่าครับ ด้านบนคงเหงาสินะครับ” ไม่ใช่ว่าเชไม่เกรงใจดรากอนแต่เขาเป็นคนพูดจาแทงใจดำคนโดยไม่ค่อยรู้ตัวสักเท่าไหร่นัก ยิ่งพูดก็เหมือนจะยิ่งทิ่มแทงลึกเข้าไปถึงด้านใน “ผมบอกแล้วว่าให้หาผู้หญิงดี ๆ สักคน คนที่คุณดรากอนควงนั้นสวยมากก็จริงแต่ไม่เหมาะเป็นแม่ของลูกหรอกนะครับ”
ดรากอนเหลือบตามองลูกน้องก่อนจะเขวี้ยงแก้วเหล้าในมือใส่เช แต่ด้วยความไวของเชนั้น เลยทำให้เขาสามารถหลบแก้วได้อย่างหวุดหวิด
ฟิ้ว~
“โห คุณดรากอนถ้าโดนหน้าผมขึ้นมา จะทำยังไงครับ”
“มึงก็ไปทำแผลสิ สั่งเหล้ามาให้กูด้วย”
“คนอะไร จิตใจโหดร้าย มิน่าถึงไม่มีแฟนสักที”
เชพึมพำเสียงเบาแต่นั่นไม่เบาพอที่จะทำให้ดรากอนไม่ได้ยิน
“ถ้ายังไม่ไป รอบนี้จะไม่ใช่แค่แก้วที่จะพุ่งใส่หัวมึง”
“ขอโทษครับ ผมรีบไปจัดการให้เดี๋ยวนี้ครับ”
แม้ว่าจะอายุเข้าเลขสามแล้วแต่ดรากอนก็ยังครองความเป็นโสด ไม่ใช่ว่าไม่มีผู้หญิงเข้าหาเขาแต่เป็นเขาเองที่เรื่องมาก ไม่สนใจพวกเธอเลยต่างหาก
ดรากอนไม่เคยเชื่อเรื่องความรัก และไม่คิดด้วยว่าจะมีคนที่รักเขาโดยไม่หวังอะไรตอบแทน
ฉะนั้นผู้หญิงที่เขาควงจะเป็นการควงเพียงชั่วครั้ง ชั่วคราว ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่เขาให้คำนิยามว่า แฟน หรือ คนรัก เลยสักคน
———-
ยาหยี เจ้าของใบหน้าน่ารักราวกับตุ๊กตากำลังยืนชั่งใจอยู่หน้าไนต์คลับหรู
เธอมาเที่ยวประเทศกาเลสกับฟ้า เพื่อนของเธอเป็นครั้งแรก คืนนี้ฟ้าชวนเธอมาไนต์คลับซึ่งปกติแล้วยาหยีไม่เที่ยวในสถานที่แบบนี้แต่เพราะเกรงใจเพื่อน เธอจึงไม่กล้าปฏิเสธ
“เอ่อ ฉันว่าฉันไม่เข้าไปดีกว่า” แต่พอมาถึงสถานที่จริง แสงสีของไนต์คลับ และผู้คนมากมายกลับทำให้เธอรู้สึกประหม่า จึงตัดสินใจปฏิเสธเพื่อนของเธอแต่ดูเหมือนจะไม่ทันเสียแล้ว
ฟ้าคว้าข้อมือของยาหยีแล้วลากให้เดินเข้าไปด้านในด้วยกัน ไม่ยอมรับคำปฏิเสธใดทั้งสิ้น
“มาถึงนี่แล้ว จะกลับได้ยังไง”
“แต่ว่า…”
ยาหยีมองเข้าไปด้านในไนต์คลับแล้วหันกลับมามองเพื่อนของเธอพร้อมทั้งส่ายหน้าปฏิเสธ
“ยาหยีไม่อยากเข้าไปเลยอะ มันดู…” ยาหยีหลุบตาลงต่ำแล้วพูดเสียงเบา “ดูน่ากลัว ยังไงไม่รู้”
“ไหนบอกว่าอยากลองใช้ชีวิตไง ถ้าแค่นี้กลัว เธอก็เป็นได้แค่ยาหยี ที่ต้องรอให้พี่สาวช่วยตลอดเวลานั่นแหละ”
ใช่แล้ว การที่ยาหยีตัดสินใจมาเที่ยวต่างประเทศในครั้งนี้เพื่อที่จะลองใช้ชีวิตด้วยตัวเองเพราะตั้งแต่เด็กจนโต เธอแทบไม่ได้ตัดสินใจหรือทำอะไรเองเลย เนื่องจาก ยี่หวา พี่สาวฝาแฝดของเธอคอยดูแล และคอยช่วยตัดสินใจแทนเธอทุกอย่าง
เธออยากเข้มแข็ง และเก่งได้อย่างพี่สาวของเธอ ฉะนั้นเธอจึงตัดสินใจออกเดินทางไกลบ้านโดยไม่มีพี่สาวเป็นครั้งแรก
“โอเค ยาหยีจะเข้าไป”
—————-
- Writer
