ตอนที่ 11
“ดีใจอะไรขนาดนั้นยาหยี ยัยนั่นทิ้งกระเป๋าเธอไว้ ไม่ได้หมายความว่ายัยนั่นเป็นคนดีสักหน่อย”
ผืนป่าพูดขึ้นเมื่อเห็นยาหยีวิ่งเข้าไปกอดกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ของตัวเองด้วยท่าทางดีใจ
ยาหยีได้ยินอย่างนั้นจึงหันมาแบะปากใส่ผืนป่า
“อย่างน้อยเสื้อผ้าของยาหยีก็ยังอยู่ไง มีชุดของยี่หวาด้วย ขืนทำหายมีหวังโดนบ่นหูชาแน่” ยาหยีพูดก่อนจะหันไปจัดการเปิดกระเป๋าตัวเองเพื่อตรวจเช็คสิ่งของด้านใน
ของด้านในยังอยู่เป็นระเบียบตามเดิม แสดงว่าฟ้าคงไม่ได้เปิดกระเป๋าของเธอดูเลย ยาหยีมองของในกระเป๋าแล้วระบายยิ้มออกมา เธอทิ้งตัวนั่งลงกับพื้นพร้อมทั้งถอนหายใจอย่างโล่งอก
“โล่งอกไปที อย่างน้อยวันนี้ก็มีชุดนอนใส่แล้ว”
ผืนป่าระบายยิ้มออกมา ตั้งแต่เขารู้จักยาหยี
เขาไม่เคยเห็นเธอมองโลกในแง่ร้ายเลยสักครั้ง ยาหยีมักจะเป็นคนที่มองเรื่องดีๆก่อนเสมอ ไม่ว่าเธอจะเจอสิ่งเลวร้ายเพียงใด เธอก็มักจะหาเรื่องดีๆในเรื่องร้ายเ
