หลังจากคุณยายฟื้น เธอก็ขอตัวไปหาลูกชายที่บ้านของลูกชายซึ่งอยู่ไม่ไกล ตอนแรกยาหยีเสนอจะไปด้วยแต่คุณยายเกรงใจ และยืนยันจะไปคนเดียว
ส่วนคนที่ไม่มีความเกรงใจนั้น เห็นทีจะเป็นคนตัวโตที่กำลังยืนกอดอกอยู่ในห้องพักของยาหยีมากกว่า คนหน้าทนไม่ยอมยืนรอยาหยีด้านล่าง เขาเดินตามยาหยีขึ้นมาบนห้องพักโดยไม่ฟังเสียงห้ามของเจ้าของห้องเลยแม้แต่น้อย ยาหยีมองดรากอนพลางถอนหายใจออกมา
“ไม่ต้องมาถอนหายใจ นี่ฝีมือเธอทั้งนั้น”
ดรากอนพูดพลางชี้มาที่เสื้อเปียกชุ่มของตัวเอง ยาหยีแอบหันไปแลบลิ้นแล้วบ่นชายหนุ่มเบา ๆ คนเดียวก่อนจะหันกลับมายิ้มเอาใจเขาอีกครั้งเพื่อกลบเกลื่อนความผิดของตัวเอง
“รู้แล้วน่า เดี๋ยวฉันไปเอาผ้าเช็ดตัวมาให้นะ”
“อือ”
ยาหยีใช้เวลาอยู่นานในห้องนอนเนื่องจากยี่หวา พี่สาวของเธอโทรมา คุยกับเธอเรื่องที่เธอขอให้พี่สาวช่วยสอนภาษาญี่ปุ่นให้กับน้องพีร์ เด็กนักเรียนของเธอแทนในช่วงที่เธอยังไม่กลับประเทศไทย
