“ทำไมยืนหน้าบูดแบบนั้น”
ดรากอนเอ่ยถามพร้อมทั้งโน้มตัวลงจูบหน้าผากเนียนของคนน่ารักที่กำลังยืนกอดอกอยู่กลางห้อง ใบหน้าน่ารักบูดบึ้ง มองมาทางเขาเกือบสิบนาทีโดยที่ไม่มีถ้อยคำใดออกจากปากของเธอเลยสักคำ
“ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอคะ?”
คิ้วเข้มเลิกขึ้นแล้วชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง ถามย้ำเพื่อความมั่นใจอีกครั้ง “เพราะฉันอย่างนั้นเหรอ?”
“ถ้าไม่ใช่เพราะคุณจะเป็นเพราะหมาที่ไหนคะ”
ดรากอนคว้าตัวยาหยีลงมานั่งด้วยกันบนโซฟาก่อนจะเคาะศีรษะเธอเบา ๆ
“ระวังปากหน่อย ระวังหมาจะกัด”
“เหอะ ปล่อยเลยค่ะ”
ยาหยีสะบัดตัวออกจากดรากอนแล้วลุกขึ้นไปนั่งลงฝั่งตรงข้ามเขา ดวงตากลมหรี่มองเขาเล็กน้อยก่อนจะกอดอกแล้วเชิดหน้าไปอีกทาง
“มีอะไรก็พูดมา”
“อันที่จริงที่ฉันหน้าบูดเพราะคุณทำฉันตัวเปียกแล้วต้องอาบน้ำอีกรอบ”
“ไม่ดีรึไง อาบน้ำบ่อย ๆ สะอาดจะตาย”
ยาหยีมองหน้าดรากอนพลางถอนหายใจออกมา ถึงหงุดหงิดเขาไป เห็นทีคงไม่ได้อะไรขึ้นมา
เธ
