ตอนที่4
1364 Words
เหนือมังกร
ตอนที่ 4
“ยาหยีไม่ได้ตั้งใจนะ ยาหยีไม่ได้อยากให้เป็นแบบนี้”
น้ำตาไหลอาบสองแก้มใส ยาหยียกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาออกจากใบหน้าแล้วพร่ำบอกขอโทษ
“ขอโทษนะคะ อโหสิกรรมให้ยาหยีด้วยนะคะ อย่าจองเวรจองกรรม อย่าหลอกหลอนกันเลย”
ดรากอนมองคนที่กำลังขออโหสิกรรมกับเขาอยู่พลางถอนหายใจออกมา เขาหันไปสั่งให้เช ลูกน้องของเขาด้วยสายตาให้วางอุปกรณ์ทำแผลลงบนโต๊ะแล้วออกไป
เมื่อภายในห้องรับแขกเหลือเพียงยาหยี และดรากอน ชายหนุ่มจึงขยับเข้าไปใกล้เธอแล้วดีดหน้าผากเนียนพร้อมทั้งพูดเสียงเข้ม
“ฉันยังไม่ตายมั้ย ดูพูดเข้า”
ยาหยีค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า ดวงตาคู่สวยกะพริบปริบ ๆ เมื่อมองบาดแผลบริเวณหน้าผากของ ดรากอน เลือดสีแดงสดไหลซึมแผลแลดูน่ากลัว
ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากัน เอ่ยขอโทษอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่อ่อยลงกว่าเดิม “ยาหยีขอโทษนะคะ” ก่อนจะขยับหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าของดรากอนเพื่อมองแผลอย่างละเอียดอีกครั้ง
ดรากอนไม่ได้พูดอะไรออกมา ไม่ได้ตอบรับคำขอโทษ และไม่ได้ปฏิเสธรับคำขอโทษ แม้กระทั่งว่ายาหยีขยับใบหน้าเข้ามาใกล้ ดรากอนยังไม่พูดอะไรสักคำ หากเป็นคนอื่นคงโดนเขาถีบกระเด็นไปแล้ว
คนที่รู้จักดรากอนนั้นรู้ดีว่า ดรากอนไม่ชอบให้ใครจ้องหน้าตัวเอง ยิ่งระยะใกล้ขนาดนี้ ยิ่งไม่มีทางได้เกิดขึ้น
“โชคดีนะคะที่แผลไม่ใหญ่มาก”
ใบหน้าน่ารักมองพิจารณาแผลอยู่นานด้วยสีหน้ารู้สึกผิด เธอพูดจากใจจริงแต่กลับได้รับถ้อยคำประชดประชันกลับมา
“ลองโดนดูมั้ยละ”
ยาหยีย่นจมูกใส่ดรากอนก่อนจะเอี่ยวตัวไปหยิบอุปกรณ์ทำแผลบนโต๊ะ เธอหยิบอุปกรณ์ทำแผลทุกอันมาอ่านวิธีใช้ และสรรพคุณอย่างละเอียดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด คิ้วสวยขมวดชนกันเมื่อเจออุปกรณ์ทำแผลบางอันที่เธอไม่เคยเห็น
ดรากอนไม่ได้ละสายตาจากใบหน้า และการกระทำแสนน่ารักของหญิงสาวตรงหน้าเลยสักวินาที เขามองทุกการกระทำของเธอแล้วเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวหลายครั้ง
“จะทำแผล มันต้องเครียดขนาดนี้เลยรึไง”
ยาหยีเงยหน้าขึ้นยิ้มแหย ๆ พร้อมทั้งชูขวดยาสองขวดขึ้นแล้วพูดเขิน ๆ เพราะเธอไม่รู้ว่าต้องเริ่มใช้อันไหนก่อน
“คือยาหยีไม่รู้ว่าต้องใช้อันไหนก่อนค่ะ”
ดรากอนกระตุกยิ้ม หลุบตามองขวดในมือเล็กแล้วเอนหลังพิงหนักโซฟาก่อนจะเริ่มอธิบายให้หญิงสาวฟัง
“ใช้ขวดสีฟ้าก่อน และตามด้วยขวดสีขาว”
“อ่า ได้ค่ะ”
คนน่ารักพยักหน้ารับ เธอทำทุกอย่างด้วยท่าทางอ่อนโยน ติดไปทางเชื่องช้าเล็กน้อยแต่ดรากอนกลับไม่รู้สึกรำคาญแถมยังรู้สึกอยากมองเธอแบบนี้ไปเรื่อย ๆ โดยลืมเรื่องแผลบนหน้าผากของตัวเองไปเลย
“อันนี้น่าจะแสบนะคะ” ยาหยีเทยาในขวดสีฟ้าลงบนสำลีแล้วค่อย ๆ ซับลงบนแผลของดรากอนอย่างเบามือ ระหว่างทำ เธอก็พูดให้กำลังใจดรากอนไปด้วย “แสบนิดเดียวนะคะ เหมือนมดกัดนิด ๆ”
“หึ ฉันไม่ใช่เด็กสามขวบ”
ดรากอนยกยิ้ม หัวเราะออกมาเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทางของยาหยี ยาหยีดึงสายตามามองหน้าเขาแล้วย่นหน้าใส่
“ค่ะ พ่อคนเก่ง”
พ่อคนเก่ง ยกแขนขึ้นกอดอกแล้วปล่อยให้ยาหยีทำแผลจนเสร็จโดยไม่มีความรู้สึกเจ็บหรือแสบอะไรเลยแม้ว่าบางครั้งยาหยีแกล้งกดแผลเขาด้วยความหมั่นไส้ก็ตาม
ดวงตาคมจ้องมองใบหน้าน่ารักของยาหยีตลอดระยะเวลาทำแผลแต่หญิงสาวคงไม่รู้ตัวเพราะมัวแต่สนใจการทำแผลอยู่ หลังจากทำแผลเรียบร้อย ยาหยีจึงหันไปจัดการเก็บอุปกรณ์ทุกอย่างลงกล่องก่อนจะหันมายิ้มให้ ดรากอน
รอยยิ้มสดใสของเธอทำให้ดรากอนขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่ทันได้ถามอะไร หญิงสาวก็เลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ใบหน้าของเขา ครั้งนี้ใกล้มากเสียจนพ่อคนเก่งอย่างดรากอนเผลอกลั้นหายใจ
บู่ว บู่ว
ยาหยีเป่าลมเบา ๆ ลงบนปลาสเตอร์ปิดแผลบริเวณหน้าผากของดรากอนก่อนจะดึงตัวกลับมานั่งที่เดิมแล้วพูดออกมาด้วยท่าทางภาคภูมิใจ
“ยาหยีเป่าพรวิเศษให้แล้ว รับรองหายเร็วแน่นอนค่ะ”
ดรากอนนิ่งค้างไป ทั้งที่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าน่ารักของคนตรงหน้า รอยยิ้ม และการกระทำของเธอราวกับมนต์สะกด ที่สะกดให้เขาตกอยู่ในภวังค์ชั่วขณะแต่ดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะไม่รู้ตัวเอาเสียเลยว่ากำลังต้องมนต์
ยาหยีลุกขึ้นยืน แล้วจัดทรงกระโปรงของตัวเองเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยขอบคุณ และขอโทษดรากอนอีกครั้ง
“ขอบคุณที่ช่วยนะคะ แล้วต้องขอโทษที่ขว้างแจกันใส่ด้วย”
“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ยาหยีขอตัวนะคะ”
ยาหยียิ้มให้ดรากอนแล้วหมุนตัวเพื่อจะเดินออกจากบ้านเพื่อหาทางกลับโรงแรมของตัวเอง
เธอมีหลายอย่างที่ต้องจัดการโดยเฉพาะ เพื่อนของเธอ เธออยากรู้ว่าเรื่องที่พึ่งเกิดขึ้นกับเธอนั้นคืออะไรกันแน่
ฟ้ารู้จักผู้ชายที่เข้ามาลวนลามเธอรึเปล่า แม้ว่าชายคนนั้นจะพูดเหมือนฟ้าขายเธอให้กับเขาแต่ยาหยียังเชื่อว่าคงเป็นเรื่องเข้าใจผิด ฟ้าคงไม่ทำเรื่องเลวร้ายแบบนั้นกับเธอ
“เดี๋ยว”
ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะได้ก้าวเดิน เสียงเข้มจากคนด้านหลังก็เรียกให้เธอหันกลับไปมอง
ยาหยีหันกลับไปมองชายหนุ่มพลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
“เธอไม่คิดจะชดใช้อะไรหน่อยเหรอ?”
“ชดใช้เหรอคะ?”
ดรากอนชี้ยังแผลบนหน้าผากตัวเองแทนคำตอบ ยาหยีเห็นอย่างนั้นก็หัวเราะแก้เก้อ เธอคิดว่าเรื่องทุกอย่างจบลงแล้วเสียอีก เขารวยขนาดนี้คงไม่คิดเรียกค่าเสียหายอะไรจากเธอหรอกแต่ดูเหมือนเธอจะคิดผิด
“คือตอนนี้ยาหยีไม่มีเงินเลยค่ะ กระเป๋าน่าจะอยู่ที่ไนต์คลับ” ยาหยีบอกตามความจริง ตอนนี้เธอไม่มีเงินติดตัวเลยสักบาท มีเพียงโทรศัพท์เครื่องเดียวที่ดับไปตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้
“เธอคิดว่าฉันต้องการเงินรึไง ฉันรวยอยู่แล้ว เรื่องอะไรต้องเอาเงินจากตุ๊กตาจากเธอด้วย”
ยาหยีแอบลอบแบะปาก อยากจะประชดออกไปเหลือเกินว่า รู้แล้วจ้า พ่อคนรวย แต่เพื่อความปลอดภัย เธอจึงทำได้แค่ยิ้มออกมา แล้วถามออกไปด้วยน้ำเสียงหวานเพราะกลัวเขาจะเอาเรื่องเธอ
“ถ้าอย่างนั้นคุณจะให้ยาหยีชดใช้ยังไงคะ?”
“เธอมีประโยชน์อะไรบ้าง”
ยาหยีจับคางตัวเองด้วยสีหน้าครุ่นคิด เธอใช้เวลาคิดเกือบห้านาทีก่อนจะหันไปตอบดรากอนด้วยรอยยิ้ม
“พี่สาวยาหยีชอบบอกว่ายาหยีชอบทำอะไรไม่มีประโยชน์ ซึ่งยาหยีก็เห็นด้วยค่ะ ยาหยีไม่ชอบทำอะไรที่มีประโยชน์เลยเพราะสิ่งมีประโยชน์มันน่าเบื่อ”
ดรากอนถึงกับสำลักน้ำที่พึ่งยกขึ้นดื่มเมื่อได้ยินคำตอบจากปากของหญิงสาว เมื่อเห็นว่าดรากอนสำลัก ยาหยีจึงรีบหาผ้าให้เขาซับน้ำ ดรากอนรับผ้ามาเช็ดปากตัวเองก่อนจะต้องขมวดคิ้วเมื่อกลิ่นของผ้านั้นแปลก ๆ
ชายหนุ่มมองผ้าในมือแล้วเงยหน้ามองยาหยีพลางถอนหายใจออกมา
“ฉันเชื่อละว่าเธอไม่มีประโยชน์ นี่มันผ้าเช็ดโต๊ะยัยบ๋อง”
“ผ้าเช็ดโต๊ะก็เช็ดหน้าได้นะคะ”
ยาหยีตอบด้วยน้ำเสียงใสซื่อจนคนฟังต้องถอนหายใจออกมาอีกรอบ ดรากอนยกมือขึ้นยอมแพ้
เขาคงไม่สามารถหวังอะไรที่เป็นประโยชน์จากตัวหญิงสาวตรงหน้าได้จริง ๆ
“คุณคะ ยาหยีคิดได้แล้วค่ะว่ายาหยีทำอะไรชดใช้ให้คุณได้”
“อะไร?”
ยาหยีโน้มตัวเข้าไปหาดรากอนพร้อมทั้งฉีกยิ้มกว้าง เธอขยิบตาให้เขาอย่างเด็กขี้เล่นแล้วพูดด้วยท่าทางมั่นอกมั่นใจ
“รับรองค่ะว่าคุณติดใจแน่นอน”
———
- Writer
- chap_listContents
- likeADD