06 แต่งงานเข้าหอร่วมห้อง
1093 Words
06
แต่งงานเข้าหอร่วมห้อง
เมื่อถึงวันที่นัดหมายหวงอี้เฉินได้มาคุยตกลงเรื่องแต่งงานกับอู๋หนิงเทียนและทุกอย่างก็เป็นไปด้วยดี
งานแต่งงานถูกจัดขึ้นทันทีที่พูดคุยกันเสร็จสิ้นซึ่งใช้เวลาอีกสองวันก็ถึงวันแต่งงานเข้าเรือนหอของหวงอี้เฉินและอู๋หนิงเทียน
“คำนับฟ้าดิน คำนับบิดามารดา คำนับกันและกัน เสร็จพิธี” หลังจากเสร็จสิ้นพิธีอู๋หนิงเทียนถูกส่งตัวเข้าเรือนหอกับหวงอี้เฉิน
อู๋ลี่จูพร้อมกับบิดามารดาและญาติ ๆ ก็กล่าวลาอู๋หนิงเทียนเพื่อเดินทางกลับบ้าน
“พี่ขอให้เจ้ามีความสุขกับทุก ๆ วันนะหนิงเทียน”
“พ่อเองก็ขอให้เจ้ามีชีวิตคู่ที่สมบูรณ์แบบ ข้าฝากลูกสาวด้วยนะอี้เฉิน” อู๋ซีฮั่นเอ่ยขึ้นมาแล้วก็มองไปที่ใบหน้าของลูกสาวด้วยความห่วงใย
“แม่เองก็ขอให้เจ้าจงมีความสุขตลอดไป คนเป็นแม่เห็นลูกเป็นฝั่งเป็นฝาย่อมมีความสุขมากกว่าลูกเป็นร้อยเท่าพันเท่า” อู๋ซูเม่ยเอื้อมมือไปจับที่ใบหน้าของลูกสาวทั้งน้ำตา
“ข้าคงคิดถึงทุกคนมากแน่ ๆ” อู๋หนิงเทียนเอ่ยขึ้นมาแล้วน้ำตาของนางก็ไหลออกมา
“เจ้าไม่ต้องร้องไห้ไป ข้าจะพาเจ้ากลับไปเยี่ยมบ้านบ่อย ๆ เอง เจ้าอย่ากังวลใจไป ลี่จูข้าจะดูแลน้องสาวเจ้าให้ดีไม่แพ้ที่เจ้าดูแล” หวงอี้เฉินเอ่ยขึ้นมาแล้วก็แตะที่ไหล่ของสหายเบา ๆ
“เทียนเอ๋อร์มีอะไรอย่าลืมนึกพี่ชายผู้นี้ พี่พร้อมช่วยเหลือเจ้าในทุก ๆ เรื่อง”
“ข้าจะคิดถึงพี่จูเสมอ” อู๋หนิงเทียนเอ่ยขึ้นมาแม้จะพยายามเก็บน้ำตาไว้ไม่ให้ไหลออกมาแต่สุดท้ายนางก็ห้ามน้ำตาของนางไว้ไม่อยู่
หลังจากทุกคนกลับไป คราวนี้ถึงเวลาที่หวงอี้เฉินและอู๋หนิงเทียนต้องมาพูดคุยตกลงกันเรื่องห้องนอนหรือเรื่องต่าง ๆ ที่ทั้งสองจะต้องใช้ชีวิตร่วมกัน
“หนิงเทียนเจ้าจะนอนที่ห้องของข้าหรือเจ้าอยากนอนเป็นห้องส่วนตัวของเจ้า ข้าจะได้ให้สาวใช้เตรียมห้องให้เจ้า”
“ข้าอย่างไรก็ได้เจ้าค่ะ” อู๋หนิงเทียนเอ่ยขึ้นมาเบา ๆ อย่างเกร็ง ๆ แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่านางคือสวี่ซูเจินแต่ตอนนี้นางรู้สึกได้ว่าสวี่ซูเจินกำลังเข้าหอร่วมห้องอย่างที่เกือบจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่เดือน
ในขณะที่อู๋หนิงเทียนกำลังนั่งคิดอะไรเพลิน ๆ อยู่นั้น หวงอี้เฉินก็เอ่ยขึ้นมาบางอย่างทำให้นางตื่นจากภวังค์ของจินตนาการ
“เจ้านอนที่ห้องนี้กับข้าเสียดีกว่า เดี๋ยวมีใครมาเห็นเข้าจะเอาเราไปนินทาได้ว่าเราแต่งงานแค่หลอก ๆ เท่านั้น”
“ท่านว่าอย่างไรข้าก็เห็นด้วยกับท่านเจ้าค่ะท่านแม่ทัพ”
“ถ้าอย่างนั้นเจ้าพักผ่อนตามสบายเถอะข้าเองก็อยากพักผ่อนเต็มทีแล้ว เจ้านอนบนเตียงส่วนข้าจะนอนที่พื้นเอง”
“อย่าลำบากเลยเจ้าค่ะ ท่านเป็นถึงท่านแม่ทัพจะนอนพื้นกระดานแข็ง ๆ ได้อย่างไรเจ้าคะ”
“ข้าจะหาอะไรมานอน ข้าไม่ยอมนอนพื้นแข็ง ๆ เป็นแน่ เจ้าเป็นห่วงข้าอย่างนั้นหรือหนิงเทียน”
“ข้าเกรงใจท่านมากกว่าที่ขอความช่วยเหลือท่านแล้วยังมาทำให้ท่านเดือดร้อนอีก ข้าเองก็ไม่สบายใจเจ้าค่ะ”
“เจ้าอย่าคิดมากได้หรือไม่ ทำไมเจ้าคิดมากเหมือนคนบางคนที่ข้ารู้จักแต่นางก็ไม่อยู่บนโลกนี้อีกต่อไปแล้ว”
“คู่หมั้นของท่านหรือเปล่าเจ้าคะ” อู๋หนิงเทียนเอ่ยขึ้นถามหวงอี้เฉินเพราะนางเองรู้ดีว่าเขาหมายถึงใคร
“ข้าขอตัวก่อน ส่วนเจ้าอยากได้อะไรก็เรียกสาวใช้ก็แล้วกัน” หวงอี้เฉินไม่ตอบแต่เขาเดินออกจากห้องนั้นไป
อู๋หนิงเทียนได้แต่มองตามหลังหวงอี้เฉินไปแล้วก็เอ่ยออกมาคนเดียว “ข้าอยากให้ท่านรู้เหลือเกินว่าคนที่ท่านตามหาอยู่ตรงหน้าของท่านตอนนี้แล้ว ข้าอยากให้ท่านรู้เหลือเกินว่าตอนนี้เราสองคนได้แต่งงานอย่างที่เราต้องการแล้ว” อู๋หนิงเทียนเอ่ยขึ้นมาแล้วก็น้ำตาไหลพรากออกมาอย่างง่ายดายเพราะถ้านางไม่ตกน้ำตาย ชีวิตของนางกับหวงอี้เฉินคงมีแต่ความสุข
“ข้าอยากรู้ยิ่งนักว่าใครผลักข้าตกน้ำเหตุใดข้าถึงจำหน้ามันผู้นั้นไม่ได้” อู๋หนิงเทียนอยากรู้ยิ่งนักว่าใครเป็นคนทำให้นางตายแต่นึกเท่าไรก็นึกไม่ออกสักที
หวงอี้เฉินหายไปนาน โดยที่อู๋หนิงเทียนหายไปไหน เขามานั่งเหม่อลอยที่ริมสระน้ำภายในจวนของเขา ซึ่งบ่อยครั้งที่หวงอี้เฉินชอบมานั่งเล่นกับสวี่ซูเจิน
“ถ้าวันนี้เป็นเจ้าที่เข้าเรือนหอกับข้า ข้าคงสุขใจยิ่งนัก ทำไมเจ้าจากข้าไปเร็วอย่างนี้ หัวใจของข้าตอนนี้แทบสลาย อีกกี่ภพกี่ชาติข้าจึงจะได้พบสตรีที่งดงามทั้งหน้าตาและจิตใจอย่างเจ้าซูเจิน” หวงอี้เฉินเอ่ยขึ้นมาผู้เดียวพลางยกไหสุราขึ้นดื่ม
“ข้าเดินตามหาท่านอยู่นาน เหตุใดท่านมานั่งอยู่ตรงนี้ผู้เดียวเล่า”
“ข้าไม่อยากรบกวนเวลาส่วนตัวของเจ้า แม้ว่าเราจะแต่งงานเป็นสามีภรรยากันแล้วแต่ข้าก็ไม่อยากทำให้เจ้าอึดอัดใจ”
“ข้าไม่ได้อึดอัดแต่อย่างใดเจ้าค่ะ ข้าต่างหากที่ต้องเกรงใจท่าน ถ้าอย่างนั้นข้าขอนั่งตรงนั้นเป็นเพื่อนท่านจะได้หรือไม่เจ้าคะ” อู๋หนิงเทียนเอ่ยขึ้นมาแล้วก็เดินไปใกล้ ๆ เขา
“นั่งสิ ข้าเองก็อยากมีเพื่อนนั่งดูดอกบัวอยู่เหมือนกัน” หวงอี้เฉินเองแม้จะยังคิดถึงสวี่ซูเจินแต่เขาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าหัวใจของเขาเต้นแรงทุกครั้งที่อยู่ใกล้ ๆ อู๋หนิงเทียน
- Writer
