Aras, Liya’nın ateşinin biraz olsun düştüğünü görünce derin bir nefes aldı. Yatağın kenarına oturdu, bir eli hâlâ Liya’nın battaniye altında duran ince bileğinde… Nabzı hâlâ hızlıydı ama artık tehlikeli değil.
Saatler geçmişti. Aras ne ışığı açmıştı ne de gözünü Liya’dan ayırmıştı. Sadece loş bir sokak lambasının sarı ışığı perdeden içeri süzülüyor, Liya’nın yüzüne vurunca solgunluğunu daha da belirgin yapıyordu.
Liya hafifçe kıpırdandı.
Aras hemen eğildi. “Yavaş… sakin ol,” dedi, sesi alçak ama derindi.
Liya gözlerini kısık araladı. Onu görmesi birkaç saniye aldı. Sonra fısıltı hâlinde bir cümle döküldü dudaklarından:
“Git… eve git…“
Aras’ın kaşları hafifçe çatıldı. “Gidemem.”
“Ben… istemiyorum…” diye mırıldandı Liya.
Aras kısa bir an durdu, sonra başını yanına eğip sessizce konuş
