Üç gün geçti.
Liya o üç gün boyunca evden tek bir adım bile atmadı.
Perdeler çoğu zaman kapalıydı. Telefonu sessizdeydi. Kapı çalmadı, kimse gelmedi. Sanki dünya durmuştu da yalnızca o, o evin içinde zamanla birlikte ağır ağır akıyordu.
Ama Aras’ın dünyasında hiçbir şey durmazdı.
Üçüncü günün gecesi, adamlarından biri kısa ve net konuştu:
“Evden çıkmadı Aras Bey. Işıklar yanıyor ama hareket yok. Telefonu da kapalı.”
Aras’ın kaşı istemsizce gerildi.
Yine mi…
Ateşi. O geceki titremesi. Baygın hâli.
Kısa bir sessizlikten sonra kararını verdi.
“Takibi kesin. Ben bakacağım.”
Arabayı kendisi kullandı. Yol boyunca aklında tek bir düşünce vardı: Ya bu kez geç kalırsam?
Binaya sessizce girdi. Asansörü kullanmadı. Anahtarı cebinden çıkardığında bir an durdu.
Bunu ben yaptırdım, diye düş
