Sabahın ilk ışıkları Liya’nın odasına sızarken, kalbi hâlâ dün geceden kalan korku ve endişeyle atıyordu. Belgeleri yeniden masanın üstüne dizmiş, her bir sayfayı tek tek inceliyordu. Ama bir an için fark etti ki, tek başına bu yükün altından kalkamayacağını biliyordu.
O sırada Aras sessizce odanın kapısından içeri girdi. “Günaydın,” dedi sakin bir sesle, ama gözleri hâlâ sokakları tarıyordu. Liya başını kaldırdı; onun yanında olmanın güven verici ama aynı zamanda ürkütücü olduğunu fark etti.
“Bugün… dışarı çıkmalı mıyım?” diye sordu Liya, titrek bir sesle. “Onlar hâlâ peşimde olabilir.”
Aras hafifçe başını salladı. “Dikkatli olursan, sorun yok. Ama unutma… senin güvenin kadar benim kontrolüm de önemli. Bu belgeler için her hamle kritik.”
Liya, Aras’ın bakışlarındaki sertliği ve kurnaz
