บทนำ
1367 Words
@ไนท์สตาร์ คลับ
22:00 PM.
แค่หวังจะมี สักมือที่ยื่นมาดึงพาฉันไป
แค่หวังจะมี สักใจให้ฉันได้วางและพักพิง
คนนั้นที่จะไม่ปล่อย ให้ฉันต้องคอยราวโดนทิ้ง
แค่เพียงหวังว่าเขาจะมีอยู่จริง แค่หวังจะมี ได้สักวัน
“ขอบคุณทุกคนนะคะ วันนี้เพลงต้องขอตัวลาไปก่อนไว้เจอกันใหม่วันเสาร์นะคะ ขอให้ทุกคนมีความสุขกับค่ำคืนนี้ค่ะ”
ฉันทำงานร้องเพลงที่นี้มาได้ปีกว่าแล้วเป็นอีกนึงอาชีพเสริมของฉันเพราะลูกฉันยังเล็กและฉันไม่กล้าให้เขาอยู่กับแม่เพียงลำพังเพราะท่านสุขภาพไม่ค่อยแข็งแรงนักเนื่องจากท่านมีโรคประจำตัว
หลังจากที่ฉันทำหน้าที่ของตัวเองเสร็จก็ต้องรีบเก็บสัมภาระทุกอย่างให้เรียบร้อยเพราะต้องรีบกลับบ้าน
“พี่ดาคะเพลงขอตัวกลับก่อนนะคะ” โดยก่อนที่จะกลับฉันก็ไม่ลืมที่จะบอกกล่าวกับผู้จัดการอยากที่ดาราโดยปกติแล้วเราจะพูดคุยทักทายกันอยู่เป็นประจำ
“เดี๋ยวสิเพลงพี่มีเรื่องจะคุยด้วยนิดหน่อยน่ะ พอจะสะดวกรึป่าว” ผู้จัดการสาววัยกลางคนพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่นและใจดี
“ได้ค่ะ พี่ดามีเรื่องอะไรจะคุยกับเพลงคะ”
“เดี๋ยวตามพี่มาที่ห้องทำงานเลยนะ”
สิ้นคำพูดของผู้จัดการสาวฉันก็รีบสาวเท้าเดินตามไปในทันที
“งานที่เพลงฝากพี่ช่วยหาน่ะ มันมีอยู่งานนึงแต่ไม่รู้เพลงจะทำไหม” หญิงสาวเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยจะสู้ดีนัก
“งานอะไรหรอคะพี่” ฉันเองก็รีบถามออกไปเพราะช่วงนี้ฉันต้องใช้เงินเยอะ ด้วยภาระและหน้าที่หลายอย่างที่ตอนนี้ฉันต้องแบกไว้เพียงคนเดียว
“งานเอนเตอร์เทรนน่ะ ถ้างานที่ได้เงินเยอะพี่ก็ไม่รู้จะหางานไหนเหมือนกันพี่คิดออกแต่งานนี้แหละ เพลงจะไม่ทำก็ได้น่ะ” เมื่อเห็นสีหน้าลำบากใจของพรรณภาผู้จัดการสาวก็รีบเอ่ยขึ้นทันที
“แค่เอนอย่างเดียวใช่ไหมคะพี่”
“ใช่จ้ะ แค่นั่งเป็นเพื่อนแขกกับคอยชงเครื่องดื่มรอให้ครบเวลาแค่นั้น”
“เพลงรับค่ะ เพลงพร้อมเริ่มงานค่ะ”
“เพลงแกเอาจริงเหรอ แกขาดเหลืออะไรบอกพี่ได้นะ พี่ไม่อยากให้แกทำเลย” ดาราถามด้วยความเป็นห่วงเพราะตนมองว่าพรรณภานั้นเปรียบเสมือนน้องสาวของตนหากจะมีอะไรที่พอช่วยได้ก็อยากช่วย
“ไม่เป็นคะพี่ดาพี่ช่วยเพลงมาเยอะแล้วงานแค่นี้เพลงทำได้ค่ะ แค่เอนธรรมดาเฉยๆ นิคะ ไม่ใช่เอนวีไอพีสักหน่อย” พรรณภาที่รับรู้ถึงความห่วงใยที่ผู้จัดการสาวรุ่นพี่มีให้ตนก็รีบพูดเพื่อให้อีกฝ่ายนั้นสบายใจ
“โอเค งั้นพรุ่งนี้เริ่มงาน 20:30 นะมีแขกวีไอพีมาน่ะ พี่แสนนแล้วเขาเป็นนักธุรกิจไม่น่าจะมีอะไรน่าเป็นห่วงสักเท่าไหร่”
“ได้ค่ะพี่ดา วันนี้เพลงกลับก่อนนะคะแม่กับตาเวหาคงรอนานแล้วค่ะ”
“จ้ะ กลับดีๆ หล่ะถึงบ้านบอกด้วยนะเดี๋ยวพี่จะส่งรายละเอียดเข้าไปในไลน์อีกทีนะ” ผู้จัดการสาวเอ่ยบอกกับพรรณภาอย่างเอ็นดู
“ค่ะพี่สวัสดีค่ะ ขอบคุณมากๆ นะคะ”
หลังจากที่แยกกับดาราแล้วพรรณภาก็รีบตรงไปที่รถเก๋งคู่ใจ และขับออกไปบนท้องถนนพลางคิดถึงเรื่องราวต่างๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต แต่แล้วเธอก็นึกขึ้นได้ว่าต้องแวะชื่อ นมแพะ กับ แพมเพิส ให้กับเวหาลูกชายที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของเธอ
@ซุปเปอร์มาเก็ต
พรรณภาที่กำลังเลือกจับจ่ายซื้อของด้วยความตั้งใจเพราะต้องคิดอย่างละเอียดด้วยเพราะงบประมาณที่มีจำกัดเพราะเธอต้องเหลือเงินไว้เป็นค่ารักษาของแม่มีโรคประจำตัวซึ่งการไปโรงพยาบาลแต่ละครั้งก็ใช้เงินค่อนข้างเยอะ แต่พรรณภาเองก็ไม่ค่อยที่จะอิดออดกับเรื่องนี้เพราะเธอคิดเสมอว่าเธอโชคดีแค่ไหนทีมีแม่ที่เธอรักยังอยู่กับเธอ
พึบ !!!!!!!!
“ขอโทษค่ะ”
“ขอโทษครับ”
จู่ๆ เธอก็เดินชนเข้ากับชายหนุ่นร่างสูงคนนึงทำให้ของที่พรรณภาถืออยู่ในมือหล่นกองอยู่ที่พื้น ก่อนที่ตนและชายหนุ่มจะย่อตัวลงไปเก็บของพร้อมกันโดยที่ยังไม่ได้สังเกตหน้าตาของกันและกัน
“ขอโทษด้วยนะครับผมเดินไม่ระวัง” วายุภักษ์หรือลมรีบกล่าวขอโทษอีกครั้งแน่ในขณะนั้นเองกลิ่นหอมของร่างที่เขาแสนคุ้นเคยก็ปะทะเขากับจมูกโด่งอย่างจัง
ไม่ต่างจากพรรณภาที่รู้สึกคุ้นเคยกับกลิ่นน้ำหอมกลิ่นนี้มันช่างเหมือนกลิ่นเดียวกันกับอดีตคนรักและพ่อของลูกเธอเหลือเกิน
ก่อนที่ทั้งคู่จะเงยหน้าขึ้นมาทำให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกัน ต่างคนยังคนต่างนิ่งงั้นอยู่อย่างนั้นไม่มีใครพูดอะไรด้วยความรู้สึกที่ทั้งตกใจและดีใจก็ไม่เชิง ก่อนจะเป็นฝ่ายพรรณภา ที่ได้สติก่อนและรีบหลบดวงตาคมของอดีตคนรักและเก็บของที่ตกอยู่ด้วยความรวดแล้วลุกขึ้นเพื่อจะเดินหนีให้เร็วที่สุด
“เดี๋ยว”
สองเท้าเล็กหยุดชะงักเป็นอัตโนมัติเมื่อได้ยินเสียงเข้มของคนที่อยู่ด้านหลัง
“คุณหยิบของผมไปด้วยครับ” วายุภักษ์เอ่ยเสียงเรียบ
แต่แทนที่พรรณภาที่หยุดเดินแล้วจะหันมาเผชิญหน้ากับชายหนุ่ม หญิงสาวกับเลือกเดินจากไปโดยที่ไม่แม้แต่จะเหลียวหลังมามอง นั่นจึงทำให้เขามั่นใจว่าเธอของเพลงขวัญ พรรณภา อดีตแฟนสาวของเขาที่เขาตั้งใจตามหามาตลอด 4 ปี และมันทำให้เขาอยากรู้เหตุผลที่เธอไปจากเขาในวันนั้นชายหนุ่มจึงตัดสินใจเธอก้าวเท้าตามพรรณภาไปทันที
พรรณภาเองก็รีบเดินหนีโดยจุดมุ่งหมายของเธอคือจุดชำระสินค้าให้เร็วที่สุดเพื่อจะได้ไปจากที่นี่
แต่ในขณะที่พรรณภารอพนักงานคิดเงินอยู่นั้น ก็มีสินค้าบางอย่างที่ไม่ใช่ของเธอ มันคือถุงยางอนามัยไซส์ 56 เซนติเมตร ทำให้พรรณภานึกไปถึงคำพูดของใครบางคนที่ว่า “คุณหยิบของผมไปด้วยครับ” ภาพเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ก็ไหลเข้ามาในหัวอีกครั้ง ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างบ้าระห่ำ
ยอดชำระทั้งหมด 2,478 บาทค่ะ ลูกค้าสะดวกชำระเป็นเงินสดหรือบัตเครดิตดีคะ
“เงินสะ……”
“บัตรเครดิตครับ”
ก่อนที่พรรณภาจะพูดจบประโยคก็มีเสียงที่คุ้นหูของวายุภักษ์ เอ่ยขึ้นพร้อมกับยื่นบัตรเครดิตสีดำให้กับพนักงานและรับถุงของที่ซื้อไปถือไว้ในมือ
เรียบร้อยคะ ใบเสร็จเป็นใบเสร็จอิเล็กทรอนิกส์นะคะ โอกาสหน้าเชิญใหม่นะคะ ขอบคุณคะ
“คะ คุณ จ่ายให้ฉันทำไมคะ”
พรรณภาถามด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก
“คุณหนีผมทำไหมครับคุณเพลงขวัญ”
วายุภักษ์ถามด้วยน้ำเสียที่เย็นเฉียบด้วยความรู้สึกโกรธปนน้อยใจที่อีกคนนั้นไปจากเขาโดยไม่มีการบอกกล่าวเขาเลยสักคำ
“……” พรรณภายังคงเงียบ
“ผมกำลังถามคุณอยู่ครับคุณเพลงขวัญ พรรณภา ศิวานันท์” วายุภักษ์ถามย้ำอีกครั้งก่อนจะเอื้อมมือไปจับเอวบางอย่างรู้สึกคิดถึงสุดหัวใจ
“คะ คุณเป็นใครคะ ฉันไม่รู้จัก เราไม่ได้รู้จักกันค่ะ”
พรรณภาพูดกับร่างสูงตรงหน้าก่อนจะสะลัดแขนของวายุภักษ์ออกจากเอวบางและรีบเดินหนีไปทันที
โดยมีวายุภักษ์ที่ยังคงตกใจกับสิงที่หญิงสาวพูดอยู่ครู่นึงก่อนจะได้สติและรีบเดินตามอดีตคนรักไป
- Writer
