เช้าวันจันทร์ คินลงมาที่โต๊ะอาหารด้วยท่าทางนิ่งเฉยจนน่ากลัว ขอบตาของเขาแดงก่ำจากการพักผ่อนไม่เพียงพอ วิทย์พยายามจะเปิดบทสนทนาเรื่องงานอีกครั้งเพื่อทำลายความเงียบที่แสนอึดอัด
“วันนี้... เข้าบริษัทแล้วไปพบฉันที่ห้องทำงานด้วย ฉันมีเรื่องจะคุยเรื่องแผนงานใหม่” วิทย์เอ่ยเสียงเรียบ
เคร้ง!
คินวางช้อนส้อมลงเสียงดัง จนพายและพิมพ์สะดุ้ง
“วันนี้ผมไม่เข้าบริษัทครับพ่อ”
“แกพูดอะไรนะ?” วิทย์เงยหน้าขึ้นมอง
“ผมบอกว่าวันนี้ผมไม่เข้า...พายก็จะไม่เข้าด้วย”
คินหันไปมองพายด้วยสายตาบังคับ
“พาย... ทานเสร็จหรือยัง ไปกับพี่”
“แต่คิน... พายมีนัดตรวจงบกับน้านะ”
พิมพ์พยายามท้วงเพื่อลูกสาว
“น้าพิมพ์ไม่ต้องห่วงหรอกครับ พายคงอยากไป ‘ฝึกงาน’ กับผมมากกว่า”
คินแสยะยิ้มที่ดูร้ายกาจแต่แฝงไปด้วยความเศร้า เขาเดินไปกระชากแขนพายให้ลุกขึ้น
“ไป...ฉันขี้เกียจพูดซ้ำ”
คินลากพายยัดลงไปในรถสปอร์ตสีดำสนิท เขากระชากรถ
