Bitbit ang tray ng pagkain. Hindi ako mapakali kaiisip kung ano ang unang pambungad ko kay Deon. Grabe ang kabang naramdaman ko. Parang kanina lang hinahangad ko na makita siya ngayong nandito na ito. Ako naman ang pinaghihinaan ng loob na makita siya. Natatakot ako bigla baka ano na naman ang mangyari sa amin.
Napatigil ako sa kaiisip dahil sa maduming utak na tumatakbo sa isipan ko.
Pero kahit na nanghihina ako, kahit hindi ko pa siya nakita buong araw. Hindi ko maiwasang mapakislot sa kanya kahit naglalakad lang ako.
Naiisip ko pa lang ang malalim na mga mata ni Deon hindi na ako mapakali. Lalo na sa kanyang bawat salita na nakakapanghina ng kalamnan.
Ewan ko ba ano ang ginawa niya sa pagkatao ko masiyado niyang winindag. Nakakapanlambot ng buto sa tuwing nakakaharap ko na siya.
