เหมือนฟ้าในตอนนี้ไม่ได้สนใจอะไรทั้งนั้นนอกจากการทำให้ตัวเองอิ่มท้องเพราะใช้พลังงานไปเยอะมากตั้งแต่เมื่อคืนยันตอนนี้ แล้วก็เหมือนเช่นเคยใช้เวลาไม่ถึง 10 นาทีเธอกินจนท้องแทบแตก โดยที่ไดลอนเอาแต่นั่งจ้องเธอกินอาหารตรงหน้าอย่างเอร็ดอร่อย
" คุณไดลอนไม่ทานหรอคะ "
เหมือนฟ้าถามเมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นเขาจ้องเธออยู่ก่อนแล้ว
" เห็นคุณกินได้ขนาดนี้ผมก็ดีใจ ผมยังไม่ค่อยหิวเท่าไหร่กินไปก่อนเลย "
ไดลอนบอกแค่เขามองเธอกินเขาก็อิ่มแทนแล้ว เธอกินข้าวเยอะมากๆแต่แปลกที่ตัวเล็กกะเปี๊ยกแค่นี้
" ฟ้าอิ่มแล้วล่ะค่ะ ไม่น่าสั่งมาเยอะเลยเสียดาย "
เหมือนฟ้ามองอาหารที่อยู่ตรงหน้ามีหลายอย่างที่เธอกินไปแค่คำสองคำ ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอไม่มีทางปล่อยให้เหลือแบบนี้แน่ แต่เหมือนคนตรงหน้าจะเข้าใจในความรู้สึกเสียดายของเธอ
" งั้นห่อกลับก็แล้วกันเดี๋ยวให้พนักงานเอาไปห่อให้ น้องๆ "
ไดลอนพูดขึ้นมาพร้อมกับเรียกพนักงานเอากับ
