Chapter 6
682 Words
Anim na araw bago ang boto, unti-unting naintindihan ni Mara ang pagkakaiba ng alam mong may nagmamasid sa’yo… at alam mong paano ka nila minamanmanan.
Magkaiba iyon.
Iyong una, anxiety lang.
Iyong pangalawa, intelligence.
At iyon ang currency sa Vellum Street.
Hindi pera.
Hindi influence.
Kundi information.
Mas mahalaga pa iyon kaysa pera sa sistemang matagal nang nabili ang lahat ng kayang bilhin ng pera.
At mas delikado rin iyon kaysa baril.
Kasi ang baril, nakikita.
Ang information, hindi.
Bandang madaling araw, nag-send si Reuben sa kanya ng bagong protocol.
Paraan iyon para ma-access niya ang vendor data ng kumpanya nang hindi natitrigger ang behavioral monitoring layer na nakatago sa enterprise systems ng firm nila.
Hindi naman technically illegal.
Ang ginagawa lang ng monitoring system ay bantayan ang specific keywords at bilis ng access patterns.
At ang ginawa ni Reuben?
Humanap siya ng paraan para makagalaw si Mara nang sapat na mabagal para hindi siya mahalata.
Parang pagdaan sa motion sensor nang hindi gumagalaw nang mas mabilis sa detection limit nito.
Naghahanap ang system ng mga tumatakbo.
Kaya maglalakad lang siya.
Dalawang araw siyang “naglakad.”
At sa loob ng dalawang araw na iyon, paisa-isang piraso ng impormasyon ang nahanap niya.
Parang tubig na unti-unting pumupuno sa baso.
Patak-patak.
Hanggang sa bigla mo na lang mapansing puno na pala.
Ang unti-unti niyang nabuo ay ang totoong organizational map ng Crestline Analytics Group.
Hindi iyong public version nito.
Hindi iyong magandang website na may mission statement tungkol sa “empowering civic intelligence.”
Hindi iyong advisory board na puno ng respetadong pangalan.
Kundi iyong totoong structure.
Iyong nasa ilalim ng maskara.
Ang official business ng Crestline ay data consulting para sa municipal governments.
Totoo naman iyon.
May contracts.
May reports.
May bayaran.
Pero front lang pala iyon.
Lobby.
Sa likod nito, may tatlong subsidiary companies.
Magkakaiba ng registration.
Magkakaiba ng jurisdictions.
At bawat isa konektado sa parent company gamit ang sobrang komplikadong chain ng holding structures.
Buong hapon ginugol ni Mara sa pagma-map ng connections.
Apat na pages ng notebook niya ang napuno ng boxes, linya, at shorthand notes niya kapag sobrang gulo na ng dataset.
Pero habang tumatagal, mas lumilinaw ang picture.
At nang tuluyan niyang makita ang pattern—
parang lumamig ang buong katawan niya.
Dinala niya ang notebook sa Vellum Street nang gabing iyon.
Tahimik ang kwarto habang isa-isa niyang inilalatag ang findings niya sa mesa.
Nakikinig lang sina Sable, Reuben, Dani, Cassidy, Professor, at Leni.
“At the center of everything,” sabi ni Mara habang nakaturo sa gitna ng page, “iisa lang ang paulit-ulit lumalabas.”
Crestline.
Tahimik ang kwarto.
“Pero hindi lang sila simpleng contractor.”
Binaliktad niya ang notebook sa susunod na page.
“Every subsidiary eventually connects back to institutions na malamang magiging recipients ng systems nila within the year.”
Huminga siya nang mabagal.
“That’s not coincidence.”
Mas lalong tumahimik ang kwarto.
Iyong klase ng katahimikan kapag lahat nag-iisip nang sabay-sabay.
Pagkatapos, si Leni ang nagsalita.
Tahimik pa rin ang boses niya, halos hindi tumitingin mula sa notebook niya.
“We don’t need a platform.”
Napatingin ang lahat sa kanya.
Dahan-dahan siyang nagtaas ng tingin.
Sa ilalim ng amber na ilaw, parang lumang salamin ang kulay ng mga mata niya — iyong salaming mukhang marami nang nakita at nalampasan.
“We need a vote.”
Walang nagsalita.
“Nine council members,” sabi niya.
“Anim ang publicly in favor sa rezoning.”
“Isa undecided.”
“Dalawa opposed.”
Dahan-dahan niyang isinara ang notebook.
“If the undecided votes no,” sabi niya, “and if one of the six changes sides…”
Saglit siyang tumigil.
“The motion fails.”
Biglang nagbago ang pakiramdam ng katahimikan sa kwarto.
Kanina, mabigat.
Ngayon—
parang may nabubuo.
“We don’t need to expose the Principals,” dagdag ni Leni.
“Kailangan lang nating maipakita ang tamang impormasyon sa tamang dalawang tao…”
Tumingin siya kay Mara.
“…before Thursday at noon.”
At sa unang pagkakataon simula nang magsimula ang lahat—
parang naging posible ang plano.
- Writer
