Lal
Eflal’i özledim. Kocamla ayrı düştüğümüzden bu yana toplasan iki gün olmadı ama özlemden deliriyorum. Yoksunluk krizinde gibiyim desem yeridir. Üstelik o yaşananların boyutunun farkında değil. Gemide gülüyor eğleniyor.
Kahvaltı masasındayız sevgili kayın pederim ve kayın validemle. Başta evi terk etmeyi düşündüm ama Eflal yalıyı bana almıştı. Yani benim burası zaten, nereye gideceğim ki? Çelebi baba evin yönetimini ele almıştı, Gönül hanım da bana inat oturuyordu masada. Tek lokma yemiyor, kısık gözleriyle bakıyordu. Ben açtım, dört yumurta almıştım tabağıma, avakado, antrikot füme, yeşillikler, ekmek ve peynir. Stres anlarında iştahım artar.
“Oğlumun başını yaktı ya, nasıl da yiyor keyifle.” Aç mı kalayım?
“Ben yemek yemeyince Eflal kurtulacak mı? Siz yemiyorsunuz kocam kurtuldu
