ตอนที่ 2 โฮสต์หนุ่ม

1293 Words

ตอนที่ 2 โฮสต์หนุ่ม แสงแดดสดใสส่องผ่านม่านประตูระเบียงทำให้ภายในห้องที่มืดสลัวเริ่มสว่าง ฉันรู้สึกปวดหัวเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าของใครบางคนที่กำลังหลับใหลมือของเขายังคงนอนกอดร่างของฉันอยู่ แม้จะเมาแต่ฉันก็จำได้หมดทุกอย่าง เหมือนว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกตัว ฉันจึงยิ้มกว้างรออีกคนลืมตาตื่นขึ้น... เมื่อเจ้าของดวงตาสีนิลลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็ชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มที่สดใสตรงหน้าต่างจากหญิงสาวที่นั่งร้องไห้อยู่โต๊ะฝั่งตรงข้ามราวกับเป็นคนละคน หัวใจที่ไม่เคยหวั่นไหวเริ่มเต้นตุบๆ ไม่เป็นจังหวะ "ตื่นแล้วเหรอ" เสียงหวานทักทาย "อรุณสวัสดิ์" "อรุณสวัสดิ์" เขาตอบกลับ จะว่าไปแล้วโฮสต์คนนี้ก็หน้าตาดีใช้ได้ เมื่อคืนฉันเมาเลยไม่ได้สังเกตหน้าตาของเขาสักเท่าไหร่ โครงหน้าได้รูป สันกรามเด่น ทั้งยังมีสันจมูกโด่งได้สัดส่วน ดวงตาเป็นประกายคมลึกสีดำสนิทใต้คิ้วเข้มจ้องมองฉันตาไม่กะพริบ ช่างน่ารักจริงๆ แต่น่าเสียดายที่ต้องมาทำงานแบบนี้ ขณะที่กำลังคิดอะไรเพลินๆ ก็นึกขึ้นได้ ว่าตอนนี้ได้เวลางานแล้ว ร่างบางจึงลุกขึ้นไปหยิบเสื้อผ้าที่กองอยู่ที่พื้นเดินเข้าไปในห้องน้ำ อคิรห์เห็นท่าทีแบบนั้นก็มองตามเธอด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ พลางคิดในใจว่าผู้หญิงคนนี้เข้าหาเขาเพื่ออะไร หรือว่าเธอจะเป็นคนของพี่ชาย ศิรัชหรือว่าศิร เป็นทายาทคนโตของตระกูล วรกุล ทว่าความสามารถของพี่ชายที่ไม่เอาไหน ทำให้ท่านประธานคนก่อนยกมรดกของตระกูลให้ลูกชายคนเล็กเป็นคนดูแลทั้งหมด เพราะรู้สึกเสียหน้าและเรื่องมรดก นั่นจึงทำให้พี่น้องกลายเป็นศัตรูกันมาจนถึงทุกวันนี้... หลังจากมีธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ขนาดใหญ่ เขาก็กลายเป็นผู้มีอิทธิพลในวงการ เป็นประธานหนุ่มอายุน้อยที่หลายคนนับถือ นอกจากความสามารถที่เก่งรอบด้าน เขายังมีใบหน้าที่คมคายจนดึงดูดเหล่าบรรดาหญิงสาวเป็นจำนวนมาก เสียงประตูห้องน้ำเปิดขึ้น ร่างเล็กของหญิงสาวแปลกหน้าก็เดินออกมาพร้อมเสื้อผ้าที่เธอใส่เมื่อคืน สีหน้าร้อนรนของเธอทำให้อคิรห์อดถามออกมาไม่ได้ "คุณมีปัญหาอะไรหรือเปล่า?" "มีสิ ฉันสายแล้ว" เธอกล่าว ก่อนจะเดินมาหยิบกระเป๋า จากนั้นนิ้วมือเรียวเล็กก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋าหรู ก่อนจะควักเงินจำนวนหนึ่งยื่นให้ชายหนุ่มตรงหน้า อคิรห์มองเธออย่างไม่เข้าใจ แต่ไม่ทันได้อ้าปากถาม หญิงสาวก็ยัดเงินก้อนนั้นใส่มือของเขาก่อนจะกล่าวต่อว่า "รับไปสิ! นี่ค่าตัวนาย... ส่วนค่าห้องฉันจัดการหมดแล้วไม่ต้องห่วงนะ" พูดจบเธอก็เดินลุกลี้ลุกลนออกจากห้องไปทันที เมื่อประตูห้องปิดลง ประธานหนุ่มก็ทำตัวไม่ถูก ในมือของเขากำแบงก์สีน้ำตาลเทาจำนวนหนึ่งไว้ ก่อนจะเผลอหัวเราะออกมา "ให้ตายสิ" ดวงตาคมจ้องมองไปที่เงินในมือ พลางคิดในใจว่า หญิงสาวคนนี้ช่างน่าสนใจจริงๆ Varakul Estates Company หลังกลับจากโรงแรมหรู ฉันก็รีบกลับไปที่คอนโดเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า จากนั้นก็ขับรถตรงดิ่งมาที่ทำงาน ตอนนี้ฉันมีตำแหน่งเป็นมาเป็นมาร์เก็ตติ้งของบริษัทวรกุลเอสเตทส์ บริษัทอสังหาริมทรัพย์ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย ด้วยความสามารถ และการศึกษาทำให้ฉันสอบเข้ามาที่บริษัทแห่งนี้ได้ไม่อยากนัก เมื่อจอดรถใต้อาคาร ก็รีบวิ่งตรงดิ่งไปที่ลิฟต์ พอถึงออฟฟิศก็พบว่าพนักงานคนอื่นกำลังประชุมกันอยู่ ไม่รอช้า ร่างบางของหญิงสาวก็รีบตรงเข้าไปในห้องประชุมพร้อมกับกล่าวขอโทษ ผู้จัดการฝ่ายการตลาดต่อว่าฉันเล็กน้อย ก่อนจะสั่งงานเป็นการลงโทษ โปรเจ็คใหม่ในครั้งนี้เธอยกให้ฉันเป็นคนออกแบบ ภายในหนึ่งเดือนนี้ หากไม่สำเร็จอนาคตของฉันในวรกุลเอสเตทส์คงจบสิ้น... "เมื่อคืนเธอไปไหนมา บอกฉันมาเดี๋ยวนี้นะ" เมลที่นั่งอยู่ข้างฉันหันมาถาม หลังจากประชุมเสร็จเราก็กลับมานั่งที่โต๊ะทำงาน "ก็กลับคอนโดน่ะสิ" ฉันตอบโดยที่ดวงตากลมจ้องมองไปที่จอคอมบนโต๊ะ นิ้วมือเรียวก็กดพิมพ์งานไปมา "เหอะ" เห็นเพื่อนทำเสียงไม่พอใจก็เอ่ยถามโดยไม่หันไปมอง "เป็นอะไร" "เธอมันใจร้าย คบไม่ได้ ทิ้งเพื่อน" เมลตอบพร้อมกับเบะปากเล็กน้อย ฉันได้ยินดังนั้นก็หยุดพิมพ์ก่อนจะหันไปมองเพื่อนที่กำลังงอนเหมือนเด็ก จากนั้นก็หัวเราะออกมาเบาๆ "ฮ่าๆๆ" "ยังหัวเราะออกอีกเหรอ" "ออกสิ เพราะเธอเลยทำให้ฉันอยากกินข้าว" "เลี้ยงฉันเลย" เมลตอบ "แน่นอน ว่าแต่เธออยากกินอะไรล่ะ" "ปิ้งย่าง" เพื่อนตอบ ฉันพยักหน้าตกลง เพื่อนสนิทก็กลับมาร่าเริงอีกครั้ง แต่ฉันยังคงต้องทำงานโฆษณาโครงการใหม่นี้ให้เสร็จ คิดว่าวันนี้คงเป็นวันสุดท้ายที่ฉันจะได้สนุกกับการใช้ชีวิต The Veritas Grand อคิรห์เดินลงมาที่ล็อบบี้ของโรงแรม พนักงานสาวเห็นเขาก็ยกยกมือไหว้ "สวัสดีค่ะท่านประธาน" เขาพยักหน้ารับ ก่อนจะถามกลับไปว่า "ช่วยเช็กให้หน่อยว่าลูกค้าห้องหมายเลข 407 ชื่อว่าอะไร" ได้รับคำสั่ง เธอก็ตรงไปยังรอบบี้เช็กอิน แล้วสั่งให้เพื่อนพนักงานอีกคนค้นหารายชื่อของลูกค้าตามคำสั่งเจ้าของโรงแรมแห่งนี้ โถงต้อนรับขนาดใหญ่ มีน้ำพุแก้วกลางห้อง มุมหนึ่งมีโซฟาหนังแท้สุดหรู ประธานหนุ่มเดินไปนั่งรอที่โซฟาด้วยท่าทีสุขุม เดอะเวริทัสแกรนด์ เป็นโรงแรมระดับ 5 ดาวสุดหรู สถานที่แห่งนี้เป็นสัญลักษณ์แห่งความ โอ่อ่า ล้ำค่า และทรงอำนาจ สำหรับแขกระดับ VVIP นักธุรกิจระดับสูง และเหล่าไฮโซ คาดว่าหญิงแปลกหน้าที่เข้าใจตัวเองผิดเมื่อคืนจะไม่ใช่คนธรรมดา เพราะไนท์คลับของเวริทัสมีเพียงลูกค้า VIP เท่านั้นที่เข้าไปได้ พนักงานสาวใส่เครื่องแบบของโรงแรมหรูยกแก้วกาแฟมาวางลงที่โต๊ะข้างโซฟา ดวงตาคมเหลือบมองเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย เห็นดังนั้นร่างบางก็โค้งศีรษะเล็กน้อยก่อนจะเดินจากไป กลิ่นอโลม่าฟุ้งไปทั่วโถง ให้ความรู้สึกผ่อนคลาย ไม่นานพนักงานสาวที่ไปทำธุระให้ก็เดินกลับมา "ลูกค้าคนเมื่อคืนเปิดห้องโดยใช้ชื่อว่า อันธิชา ธารานนท์ ค่ะ" "อันธิชาเหรอ" เขาพึมพำ "เธอมาพักที่นี่บ่อยไหม?" "ไม่นะคะ ดูเหมือนว่าจะเป็นครั้งแรกที่เธอมาเปิดห้องด้วยค่ะ" อคิรห์พยักหน้าเข้าใจ พนักงานสาวจึงกล่าวต่อ "ตระกูลธารานนท์ เป็นหนึ่งในหุ้นส่วนของเดอะเวริทัสแกรนด์ เธอจึงเป็นหนึ่งในสมาชิก VIP ท่านประธานต้องการทราบอะไรอีกไหมคะ?" "ไม่แล้วล่ะ" เขากล่าวก่อนจะเหลือบมองไปที่ป้ายชื่อพนักงานสาว "ทำดีมาก เดี๋ยวผมจะให้วิเวียนโอนโบนัสของเดือนนี้ให้" "ขะ ขอบคุณค่ะ" เธอตกใจและดีใจไปพร้อมกัน ร่างเล็กโค้งหัวเล็กน้อยเพื่อเป็นการขอบคุณ อคิรห์ไม่ได้กล่าวอะไร เขาเพียงยิ้มตอบเล็กน้อย ก่อนจะหันไปยกกาแฟขึ้นมาดื่ม ในหัวก็นึกถึงค่ำคืนที่เร่าร้อน

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more