ตอนที่ 17
คะแนนโหวต
อันธิชายืนอยู่หน้าห้องประชุมใหญ่ หลังจากเหตุการณ์ตึงเครียดผ่านไป ในที่สุดความจริงก็ถูกเปิดเผย และเธอสามารถพิสูจน์ตัวเองได้แล้ว
บรรยากาศรอบตัวเริ่มผ่อนคลายลง เพื่อนร่วมงานหลายคนเดินเข้ามาหา พร้อมกับรอยยิ้มและคำพูดให้กำลังใจ
"สุดยอดไปเลยอันธิชา ฉันคิดไว้อยู่แล้ว ว่ามันต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากล!"
"เธอทำให้พวกเราภูมิใจมาก!"
เมลินดารีบก้าวเข้ามาหาฉัน พร้อมกับจับมือแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วงปนชื่นชม "ฉันรู้ว่าเธอทำได้! แต่ตอนนั้นฉันกลัวแทบแย่ คิดว่าพวกเขาจะไม่ฟังเธอซะแล้ว"
ฉันยิ้มบางให้เพื่อน "ขอบคุณนะเมล ถ้าไม่มีเธอคอยเป็นกำลังใจ ฉันก็คงไม่มั่นใจขนาดนี้"
ขณะที่บรรยากาศกำลังเต็มไปด้วยมิตรภาพและการให้กำลังใจ เสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้น
"ดีใจด้วยนะ ที่รอดมาได้"
ฉันหันไปมอง เห็นวีล่ากอดอกยืนอยู่ สีหน้าของเธอไม่ได้แสดงความยินดีเหมือนคนอื่นๆ ตรงกันข้าม แววตานั้นเต็มไปด้วย
