จุมพิตมายาท่านประธาน

ตอนที่ 4 เอนเตอร์เทรน

ตอนที่ 4

เอนเตอร์เทรน

"ก็หมายความว่าคุณไม่ได้สำคัญกับเธอไงครับ" อคิรห์ตอบกลับ ในมือของเขาถือเครื่องดื่มขวดเล็กอยู่ในมือข้างหนึ่ง

"นายเป็นใคร?"

เจ้าของดวงตาคมไม่ตอบ เขาเพียงเหลือบตามองที่ข้อมือของอันธิชาที่ตอนนี้ถูกผู้ชายอีกคนล็อกเอาไว้ "ช่วยเอามือออกจากเธอด้วย"

ศรันย์ไม่สนใจพยายามจะดึงอดีตแฟนสาวให้เข้ามาหาตัวเอง แต่ทว่าเจ้าของข้อมือบางก็สลัดออกเสียก่อน

จากนั้นร่างเล็กก็เดินเข้าไปหาเขา "ไปนานจัง"

"ต่อไปจะไม่ทิ้งให้คุณอยู่คนเดียวแล้ว" เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"ไปจากตรงนี้กันเถอะ" อันธิชาพูดจบก็ควงแขนชายหนุ่มอีกคนเดินจากไป

ศรันย์เห็นแบบนั้นก็แอบรู้สึกเจ็บใจ ไม่คิดเลยว่าเลิกกันแค่ไม่กี่วันเธอจะมีคนใหม่ ทั้งยังทำเหมือนเขาไม่ได้อยู่ในสายตา

"เย็นชากว่าที่คิดแฮะ" พิมนาราเอ่ยขึ้นพร้อมกับเอามือสองข้างไปควงแขนศรันย์เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ

"ถ้าไม่เห็นว่าเธอเป็นลูกสาวของตระกูลธารานนท์ผมคงไม่สนใจหรอก" แม้ปากจะพูดออกไปแบบนั้น แต่ในใจกับรู้สึกเจ็บปวดจนอยากจะเดินไปคว้าผู้ชายคนนั้นมาต่อยสักหมัด หากตรงนี้ไม่มีพิมนาราอยู่ เขาคงทำแบบที่คิดไปนานแล้ว

ตั้งแต่คบกันมา 6 ปีไม่เคยมีวันไหนเลยที่เขาไม่รักเธอ เพียงแต่อีกใจของเขาก็มีพิมนาราอยู่ในนั้นด้วย

ครอบครัวของศรันย์ไม่ได้ใหญ่โต เป็นเพียงธุรกิจครอบครัวเล็กๆ พอเข้ามหาลัยก็ได้รู้จักอันธิชา และพอรู้ว่าบ้านของเธอพอจะมีชื่อเสียงอยู่บ้างเลยเดินหน้าตามจีบ

ตอนแรกก็คิดจะจีบเล่นๆ ไม่คิดเลยว่าเธอจะหลงรักเขาขึ้นมาจริงๆ หลังจากคบกัน เธอก็คอยซัพพอร์ตครอบครัวของเขามาตลอด จนทุกวันนี้ธุรกิจของเขาก็เริ่มเติมใหญ่

ก่อนที่ธุรกิจจะประสบความสำเร็จ พิมนาราก็เข้ามาในชีวิต เธอมีหน้าตาหวาน สวยจิตใจดี นิสัยน่ารักต่างจากอันธิชาที่ให้ความรู้สึกเหนือกว่าตนในบางครั้ง

หญิงสาวรู้เรื่องที่ศรันย์คบกับอันธิชามาตลอด เพราะเขาบอกเธอว่าที่คบกับอันเป็นเรื่องธุรกิจ ทำให้พิมนารายอมเป็นแฟนลับๆ มาโดยตลอด แต่เมื่อธุรกิจประสบความสำเร็จ ก็ไม่เห็นศรันย์จะบอกเลิกกับอันธิชาเหมือนที่เคยตกลงกันไว้

ทั้งยังคิดจะแต่งงานกันอีก ดังนั้นในคืนก่อนวันเกิดของชายหนุ่ม เธอจึงวางแผนไปรอเขาที่ห้องครัว เพราะรู้ว่าทุกวันเกิดอันธิชามักจะมาเซอร์ไพรส์เขา

ตอนแรกที่ศรันย์เห็นเธอก็ต่อว่าเล็กน้อย เพราะกลัวว่าอันธิชาจะมาเห็นเข้า พอเห็นว่าแฟนสาวอีกคนโกรธก็โน้มหน้าไปจูบเธอเพื่อขอโทษ หลังจากนั้นก็คลอเคลียกันอย่างดูดดื่ม เป็นจังหวะเดียวกันกับที่อันธิชาเข้ามาพอดี

ทำให้ความลับแตกในที่สุด แม้พิมนาราจะมีท่าทีตกใจ แต่ในใจของเธอกลับยิ้มเยาะมองว่านี่คือโอกาส

ศรันย์ไม่คิดเลยว่าอันธิชาจะไปอยู่กับผู้ชายคนอื่น ตั้งแต่คบกันมา เขาไม่เคยเห็นเธอมองใครนอกจากเขาเลยสักครั้ง นอกจากจะไม่สนเขาแล้วยังยิ้มให้ผู้ชายคนนั้นอย่างมีความสุขอีก

เพราะในคืนนี้มีพิมนารา ศรันย์จึงต้องเก็บความโกรธเอาไว้ในใจ ก่อนจะพาหญิงสาวเดินควงแขนไปทำความรู้จักกับกลุ่มเพื่อน

"เขาคนนั้นเหรอ ที่ทำให้คุณกลุ้มใจ" อคิรห์เอ่ยถาม ขณะที่นั่งอยู่ที่โซฟาเล็กตัวหนึ่ง ตอนนี้อันธิชานั่งอยู่ที่โซฟายาว บนโต๊ะมีขวดเบียร์ขวดเดิมวางอยู่บนนั้น

"เปล่า" ฉันส่ายหัว

"แล้วเรื่องอะไร?"

"งานน่ะ เฮ้อ..." พูดจบก็ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง จะให้บอกได้ไงว่าฉันไปทำงานสาย เพราะนอนกับเขาวันนั้นเลยโดนหัวหน้าทำโทษ

ได้ยินคำตอบอคิรห์ก็หัวเราะออกมา แอบดีใจที่คำตอบไม่ใช่อย่างที่เขาคิด หญิงสาวที่ร้องไห้ในคืนนั้นเข้มแข็งกว่าที่เขาคิดเอาไว้มาก

ที่เขาห้ามเธอไม่ให้ดื่มค็อกเทลต่อเพราะฤทธิ์ของสูตรที่เธอดื่มนั้นรุนแรงมาก ถ้าเกิดเมาจนลืมทุกอย่าง กลัวว่าเธอจะร้องไห้ขึ้นมาอีกครั้ง คำพูดสุดท้ายที่ทำให้เขาใจอ่อนยอมเดินตามเธอไปในคืนนั้นยังดังก้องอยู่ในหัว "วันนี้ฉันจะร้องไห้เป็นครั้งสุดท้ายแล้วล่ะ" หากเธอดื่มต่อคงทำไม่ได้แบบที่พูด

"ไหนๆ ก็มาผ่อนคลายแล้ว คืนนี้ก็เต็มที่เลยนะ ผมจะตามใจคุณ" อคิรห์กล่าวจบ อันธิชาก็ยกขวดเบียร์ขึ้นดื่ม

"แน่นอน เพราะนายต้องคอยเอนเตอร์เทรนฉัน" ความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยของชายที่เธอคิดว่าเป็นโฮสต์หนุ่ม ทำให้คืนนี้เธอปลดปล่อยได้เต็มที่

ร่างบางพูดคุยสนุกสนาม โดยที่มีอคิรห์นั่งยิ้มรับฟังอยู่ข้างๆ หลังจากนั้นไม่นาน หญิงสาวก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปท่ามกลางผู้คน

ใบหน้าหวานละมุน ราวกับภาพวาดของศิลปินเอกตอนนี้กำลังยกยิ้มอย่างมีความสุข โครงหน้าได้รูปเรียวสวย คางมน ดูอ่อนโยนและอ่อนหวานแบบผู้หญิงที่ได้รับการดูแลอย่างดีมาตั้งแต่เด็ก สะกดสายตาผู้คน

เหล่าไฮโซจ้องมองไปที่เธอ พร้อมกับเอ่ยชมแล้วหันมาส่งเสียงเชียร์ให้เธอเต้นอย่างสนุกสนาน เหมือนกับว่าพวกเขาจะจำเธอได้

แสงไฟสีสันตัดผ่านร่างบาง สะท้อนบนผิวที่เปล่งประกาย เส้นผมยาวสลวยสีน้ำตาลเข้มสยายไปตามแรงเหวี่ยง อคิรห์มองภาพนั้นด้วยหัวใจที่สั่นไหว ร่างกายของเขาเริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ

อันธิชายืนเต้นอยู่บนฟลอร์อย่างอิสระ ความมั่นใจของเธอไม่มีท่าทีประดิษฐ์เพื่อเรียกร้องความสนใจ เธอแค่ปล่อยใจและร่างกายไปตามเสียงดนตรี ทุกจังหวะของเธอเต็มไปด้วยเสน่ห์

อคิรห์ เหลือบไปเห็นอีกด้านหนึ่ง ตอนนี้ศรันย์อดีตแฟนเก่าของอันธิชาก็กำลังจ้องมองเธอด้วยแววตาลึกซึ้ง เห็นแบบนั้นหัวคิ้วของเขาก็เริ่มขมวดเข้าหากัน ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์อะไรบางอย่าง

"ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่เล่นๆ เลยนะเว้ย" หนึ่งในกลุ่มของศรันย์ทักขึ้น

"ทำเป็นเล่นไป เธอคนนั้นน่ะศรันย์รู้จักดี" เพื่อนร่วมโต๊ะอีกคนกล่าว

"จริงดิ" เขาหันไปมองศรันย์ที่ตอนนี้เริ่มมีสีหน้าหงุดหงิดเล็กน้อย

"ดูเหมือนจะสนิทกันด้วยนะ"

"แนะนำหน่อยสิเพื่อน"

"เธอไม่สนใจพวกนายหรอก" เขาตอบก่อนจะยกแก้วเหล้าขึ้นมาสาดลงคอ

"ทำไมล่ะ เพื่อนคุณแค่อยากจะรู้จักเธอ ไม่เห็นต้องไปดับฝันเพื่อนเลยนี่" พิมนาราเอ่ยขึ้น เพื่อนคนอื่นก็พยักหน้าเห็นด้วย

ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหว "เธอเป็นแฟนเก่าฉัน"

"......." ได้ยินคำตอบทุกคนก็อึ้ง ก่อนจะหันไปมองพิมนาราด้วยแววตารู้สึกผิด ยังไม่ทันได้อ้าปากขอโทษ ชายหนุ่มก็พูดขึ้นมาอีกว่า

"ตอนนี้กำลังง้ออยู่" พูดจบก็วางแก้วลงบนโต๊ะ ก่อนจะเดินตรงไปยังร่างของอดีตแฟนสาว พิมนาราเห็นแบบนั้นก็มองตามแผ่นหลังด้วยสายตาผิดหวัง

"อ่าว ก็คิดว่าคบกันเสียอีก"

"ค่อยยังชั่ว คิดว่าจะทำให้เธอไม่พอใจซะแล้ว" ทุกคนในโต๊ะกลับมาพูดคุยกันสนุกสนาน พิมนาราทำได้เพียงยิ้มรับอย่างจำใจ

นอกจากจะไม่เปิดตัว ยังทำเหมือนเธอไม่มีหัวใจ หญิงสาวไม่ได้กล่าวอะไรต่อ ทำได้เพียงยกแก้วเหล้าขึ้นมาดื่มด้วยความขมขื่น