ทันทีที่ชื่อ “น้ำหวาน” หลุดจากปาก ณดา ความเงียบก็ปกคลุมห้องทำงานหรู เธอกัดริมฝีปากจนแทบเลือดซิบ ดวงตาวาวโรจน์จ้องเขม็งไปที่ทิว
“ใช่มั้ยคะ… ผู้หญิงคนนั้นที่ทำให้คุณเปลี่ยนไป” เสียงของณดาแทบสั่น แต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน
ทิวขยับตัวช้า ๆ ก่อนจะเอนกายพิงพนักเก้าอี้ เขาไม่ตอบในทันที เพียงมองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก
“คุณกำลังคิดมากเกินไปแล้วณดา”
“คิดมาก?” เธอหัวเราะเบา ๆ คล้ายจะขมขื่น “ทุกครั้งที่มีปัญหา คุณเลือกเธอ ไม่ใช่ฉัน… คุณรู้มั้ยมันเจ็บแค่ไหน”
ทิวหลบตาลง มือใหญ่กำปากกาแน่นขึ้นราวกับกดความรู้สึกบางอย่างไม่ให้เล็ดลอดออกมา
“น้ำหวานเป็นแค่พนักงาน… ผมไม่ได้คิดอะไร”
“ไม่คิดอะไร?!” ณดาตะโกนเสียงดังลั่น น้ำตาคลอขึ้นมา “งั้นทำไมคุณถึงปกป้องเธอเหมือนเธอสำคัญกว่าฉัน!”
ประโยคนั้นทำให้บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นทันตา
ทิวเงียบไปนาน ก่อนเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ราวกับคำสารภาพที่ไม่อยากยอมรับ
“เพราะ…ผมไม่อยากเห็นเธอเจ็บไง”
ทันทีที่สิ้นเสียง ดวงตาของณดาก็สั่นระริก ความจริงที่เธอหวาดกลัวมาตลอด…ถูกยืนยันด้วยประโยคสั้น ๆ ของเขา