(AZAZEL’S POINT OF VIEW)
ISANG TAON, isang taon na akong namumuhay bilang isang tao. Malaki na ang anak namin ni Racquel. Isa siyang malusog na batang babae. At pinangalanan namin siyang Rebecca.
Masaya ba ako? Oo, ‘yon ang alam ko. Kasama ko ang aking mahal at wala na akong ibang mahihiling pa.
Simpleng buhay lang ang mayro’n kami, gamit ang maliit na lupa sinaka ko ‘yon para mayro’n kaming mapagkuhaan ng pagkain at ng pang-araw araw na pangangailangan.
“Aze,” naramdaman ko ang mainit na yakap sa akin ni Racquel, napangiti ako ng makita ko ang maamo niyang mukha habang nahihimbing. Hindi ko akalain na magiging masaya ulit ako, Hinaplos ko ang kaniyang pisngi nang dahil do’n ay nagising siya. She smiled at me pero napalitan ng gulat ang ekspresyon sa kaniyang mga mata.
“Aze, anong n
