มาเฟียสาวสายหื่น

Intro

บทนำ​

​

ทุกความเจ็บปวดนำมาซึ่งความแข็งแกร่งเสมอ...และตั้งแต่ค่ำคืนอันแสนโหดร้ายนั้นผ่านไป...ไม่มีเรื่องไหนในชีวิตเลยที่ฉันจะผ่านพ้นมันไปไม่ได้

​

ในค่ำคืนที่หิมะใจกลางกรุงโซลตกลงมาปกคลุมตามท้องถนนที่ผู้คนสัญจรกันอย่างคึกคักในเทศกาลคริสต์มาสต์ ร่างบอบบางของเด็กหญิงตัวน้อยกำลังนั่งบันเลงเสียงเพลงผ่านเปียโนตัวโปรด...วันนี้พ่อของเธอว่างพอที่จะมีเวลามาอยู่กับสาวน้อยซึ่งเป็นช่วงเวลาที่หายากมากเหลือเกิน

...รอยยิ้มของซาโจ้ผู้เป็นพ่อดูอ่อนโยนเสมอ...ไม่ว่าเขาจะยุ่งแค่ไหนด้วยบทบาทหน้าที่ของหัวหน้า "ผิงซานกรุ๊ป" บริษัทใหญ่ที่ครอบคลุมธุรกิจมืดไว้มากมายทั้งค้าอาวุธและคาสิโน เขาต้องยืนหยัดในเรื่องงานเพราะคำว่าท่านประธานที่ค้ำคออยู่..แม้ว่าลึกๆแล้วหัวใจเขาจะแหลกสลายไปแล้วแค่ไหน...แต่สำหรับไดอาน่าลูกสาวคนเดียวที่เขารัก...เขาจะดูแลเธอให้ดีที่สุด....

"แล้วคุณน้าเหมยอิงไม่มาฉลองวันคริสต์มาสต์กับเราด้วยเหรอคะป๊ะป๋า...หนูไม่เจอคุณน้ามานานแล้ว?"

ไดอาน่าถามในขณะที่เด็กหญิงระบายยิ้มสดใส...ดวงตาของเด็กหญิงตัวน้อยเป็นสีน้ำตาลอ่อนอันเป็นผลพวงจากเชื้อชาติเยอรมันของผู้เป็นแม่

'เอลซ่า' แม่ของไดอาน่าเสียชีวิตตั้งแต่ไดอาน่าอายุได้เพียงสองขวบ...ศรัตตรูทางธุรกิจของซาโจ้หมายจะปลิดชีวิตเขา แต่เอลซ่าโชคร้ายเหลือเกินที่เธอเข้ามาอยู่ในเหตุการณ์ชุลุมุนนั้น...ที่สุดแล้วเขาก็ไม่อาจปกป้องชีวิตภรรยาของเขาไว้ได้

...ความเจ็บปวดนั้นทุเลาลงเมื่อเขาได้มาพบกับเหมยอิง..หญิงสาวชาวจีนที่ครอบครัวเข้ามาตั้งรกรากอยู่ในกรุงโซล เขาทุ่มเทความรักที่มีให้หล่อนอย่างสุดหัวใจทั้งหมดก็เพื่อให้ลืมเอลซ่าผู้หญิงที่เขารักที่สุด...

แต่แล้วในคืนก่อนหน้านี้ประมาณหนึ่งเดือนเขาก็พบว่าเหมยอิงกำลังเสพสวาทอยู่กับไอ้คนขับรถที่เพิ่งเข้ามาอยู่ไม่ถึงเดือนอย่างถึงพริกถึงขิง...นั่นทำให้เขาตัดสินใจถือปืนเข้าไปและจัดการยิงที่กบาลของไอ้ลูกน้องไม่รักดีเลี้ยงเสียข้าวสุกคนนั้นเสีย

ปัง!!!

เสียงกระสุนดังขึ้นหนึ่งครั้งท่ามกลางความตกใจของเหมยอิงที่ร่างกายกำลังเปลือยเปล่าอยู่

"คุณซาโจ้...ได้โปรดอย่าทำอะไรฉันเลย...ฉะ...ฉันผิดไปแล้ว..."

น้ำตาของเหมยอิงไหลอาบแก้ม...ร่างกายอวบอิ่มนั่นสั่นระริกไปหมด

.....ซาโจ้ไม่เคยยอมให้ใครทั้งนั้น...เขาเป็นมาเฟียที่เด็ดขาดเสมอมา...แต่ครั้งนี้เขาเหนี่ยวไกไม่ลงจริงๆ...เขาพ่ายแพ้น้ำตาของผู้หญิงตรงหน้า....

"หนีไปซะ...หนีไปให้ไกลที่สุดแล้วอย่ากลับมาอีก....ไม่งั้นฉันฆ่าเธอแน่"

ซาโจ้พูดจบก็เดินออกไปจากห้อง...แม้จะเจ็บปวดเพียงไหนแต่เขาไม่คิดจะหันหลังกลับ

"ป๊ะป๋าขา....คิดอะไรอยู่เหรอคะ?"

เสียงเรียกของบุตรสาวปลุกให้ซาโจ้ตื่นจากภวังค์

"ไม่มีอะไรหรอกลูก...ไหนเล่นเปียโนให้พ่อฟังอีกสักเพลงซิ"

"ได้สิคะ"

ไดอาน่าบันเลงเสียงเปียโนต่อไปจนจบเพลงก่อนที่พ่อจะมอบของขวัญให้เธอในวันคริสต์มาส

"นี่เป็นของขวัญของหนูนะ...ขอให้ลูกเป็นเด็กดีมีจิตใจที่เข้มแข็งนะลูกนะ...ลูกคือหัวใจของพ่อนะ"

ซาโจ้ก้มลงจุมพิตที่หน้าผากนวลของลูกสาวก่อนจะหยิบชาอังกฤษที่แม่บ้านสาวเพิ่งยกมาเสิร์ฟร้อนๆลงคอ

เพียงไม่นานที่ชาร้อนๆไหลลงคอซาโจ้ก็มีอาการแปลกๆ

"อ๊าก....นี่มัน...."

ซาโจ้กระอักของเหลวสีแดงออกมาจากปากในขณะที่ไดอาน่าตกใจจนแทบทำอะไรไม่ถูก

"เป็นยังไงคะนายท่าน?...ชาอร่อยมั๊ย??"

เสียงเยือกเย็นถามขึ้นในขณะที่แม่บ้านสาวแก่ถอดหน้ากากออกจากหญิงวัยกลางคนกลายเป็นใบหน้าของเหมยอิงเมียใหม่ที่เขาไม่ฆ่าเธอไปเสียและเธอก็วนกลับมาทำร้ายเขา

"นังงูพิษ!!!"

ซาโจ้พ่นคำด่าออกมาได้เท่านั้นพลันร่างเขาก็แน่นิ่งไป

"พ่อ!!....น้าเหมยอิงทำอย่างนี้กับพ่อทำไม?...ทำไม?....ช่วยด้วย...ช่วยพ่อด้วย"

บอดี้การ์ดที่เฝ้าอยู่ตรงประตูรีบเข้ามาเป็นจังหวะเดียวกับที่เหมยอิงหนีออกมาทางหน้าต่าง เจ้าหล่อนว่องไวราวกับคนที่ฝึกมาอย่างดีแล้วก่อนที่ร่างเพรียวลมจะวิ่งลัดสนามหญ้าของคฤหาสถ์ใหญ่ออกมาอย่างคนที่รู้ทางเข้าออกดี

ปังๆ!!

เหล่าบอดี้การ์ดหนุ่มระรัวกระสุนใส่ร่างที่สวมใส่ชุดดำทะมึนนั้นแต่เหมยอิงว่องไวอย่างเหลือเชื่อ

และเพียงไม่นานร่างนั้นก็กระโดดข้ามกำแพงกลืนหายไปกับความมืดยามราตรีทิ้งไว้แต่เสียงกรีดร้องของเด็กสาวที่ไม่คิดเลยว่าเธอจะต้องมาสูญเสียพ่อในวันนี้

แม้ว่าซาโจ้จะอยู่ในความดูแลของหมอแล้วก็ไม่สามารถยื้อชีวิตเขาได้อยู่ดี...ยาพิษที่เหมยอิงใช้มันมีพิษร้ายแรงเหลือเกิน

"พ่อ...พ่อจ๋าา...หนูยังไม่ได้บอกรักพ่อเลย...พ่อกลับมาหาหนูเถอะนะ"

เด็กหญิงตัวน้อยร่ำให้แทบขาดใจในขณะที่คุณลุงแจมินเลขาคนสนิทที่พ่อของเธอไว้ใจที่สุดเข้ามากอดคุณหนูตัวน้อยไว้

"คุณหนูครับ...ร้องไห้ตอนนี้ระบายออกมาให้หมดนะครับ...แต่หลังจากนี้คุณหนูต้องเข้มแข็ง...เรื่องที่ท่านประธานเสียเราจำเป็นต้องปิดข่าวเพื่อความปลอดภัยของคุณหนู"

"คุณลุงขา....ฮือออ....หนูจะเข้มแข็ง...หนูสัญญาว่าหนูจะเข้มแข็งเพื่อพ่อ...หนูจะไม่ร้องไห้อีกแล้ว..."

แจมินกอดร่างคุณหนูที่อายุไล่เลี่ยกับลูกชายของเขาไว้....เด็กหญิงตัวน้อยเข้มแข็งเหลือเกิน เขาภูมิใจแทนซาโจ้ที่มีลูกสาวที่แข็งแกร่งอย่างนี้

"และสักวันหนูจะแก้แค้นคนที่มันทำให้พ่อต้องเป็นอย่างนี้"

ดวงตาแดงก่ำของเด็กหญิงตัวน้อยมองไปที่ร่างไร้วิญญาณของผู้เป็นพ่อ...เธอสัญญาว่าชีวิตต่อจากนี้เธอจะอุทิศเพื่อแก้แค้นให้พ่อและสานต่อสิ่งที่พ่อเธอรัก

....แม้ต้องแลกด้วยอะไรเธอก็ยอม......

..........................................................