Pasalampak akong naupo sa damuhan. Nahiga't pinikit ang mga mata. Nakakabagot na araw dahil sa mag-isa lang ako nang mga oras na iyon. Wala ang mga kaibigan ko kahit na lampas alas nuwebe na. Marahil natutulog pa ang mga iyon. Naririnig ko ang bawat pag-uusap ng mga taong naroon din sa damuhan. Ngunit hindi ko naman maintindihan.
Ang nakakabagabag ay ang sinabi ni Greg pagkagaling namin sa bahay. Mayroong tumawag sa kanyang cellphone kaya kailangan niyang bumalik sa bahay nila. Gusto ko naman sanang samahan siya kaso pinauna niya na ako na tila pinagtutulakan ako.
Nanatili sa isipan ko ang binitiwan niyang salita nang nakasakay ako sa tricycle.
"Mauna ka na," aniya sa akin. Tatlong salitang nakakabingi. Nang sinabi niya nga ang mga iyon ay tila baga nawalan siya ng sigla. Naisip ko tul
