Akala ko ayos na ako. Na hindi na ako apektado pero ilang metro palang ang tinakbo ng sasakyan ko huminto ako dahil naramdaman ko ang paninikip sa aking dibdib.
I parked the car again and texted Seb where I am. Tulala ako habang nasa loob ng aking sasakyan, patuloy na tumutulo ang mga luha sa aking mata. Why do I have to see her again? Ilang taon na ang nakalipas but why I can still feel the pain.
Nakarinig ako ng katok mula sa bintana. Pag-angat ko ng aking tingin, nakita ko ang nag-aalalang mukha ni Sebastian.
I unlock the car and he immediately get inside. Concern is evident in his midnight black eyes as he stares at me.
"Saph..." I sobbed as I heard him called my name. Pakiramdam ko nakahanap ako ng kakampi.
"Seb..." My voice broke. I tried stopping my tears but it won't. Patuloy
