Binanın önünde dikilmiş tek ışığı yanan evimize bakıyordum.İçimde garip bir his vardı.İstemsizce ürperdim.Arada olurdu bana böyle ama bu farklıydı.Ya da benim kuruntumdu.Öyle olmasını umdum.Küçük adımlarla binaya doğru ilerledim.Gözlerime sıkıca yumdum.Duraksadım.
Sakin ol Amine.
Bir şey yok.
Sadece kuruntu.
Kafamı salladım.
Kuruntu.
Derin bir nefes aldım.Yavaş yavaş merdivenleri tırmanmaya başladım.Evimiz ikinci kattaydı.Zaten küçük bir apartmanda yaşıyorduk.Küçük ve biraz da eski.Ama seviyordum burayı.Çocukluğum bu evde,bu sokaklarda geçmişti.Elim duvarlarda gezindi.Bu duvarlar an be an benim büyümeme şahit olmuştu.Her kapıdan çıktığımda beni biraz daha büyümüş görmüşlerdi.
Gülümsedim.
Koca kız oldun Amine.
Kapının önüne geldiğimde durdum.Elim zilin üzerinde asılı kaldı.İçimden
