JENNIE'S POV.
SOBRANG tahimik ng buong mansyon pagdating namin. Lalo lang akong nakaramdam ng lamig at ibayong lungkot. Idagdag pa na walang Nanay Conching ang nag-aabang sa aking pag-uwi. Nasa lungkutan moment ako ng biglang sumagi sa isip ko na baka masama ang na naman pakiramdam ng Ginang. Hindi naman lingid sa aking kaalaman na sa edad niya marami na siyang dinaramdam sa katawan na sakit.
Mabilis at malalaki ang aking mga hakbang na pumasok sa loob ng mansyon. Walang tao sa sala at wala ring Nanay Conching na laging doon naghihintay sa amin ni Daddy Ninong kapag masakit ang kanyang paa.
Usually sa labas ito tatanaw pero pag-umatake ang sakit sa paa dito siya sa sala naghihintay. Dahil sa wala siya sa sala ng mansyon kaya mas lalong tumaas ang pag-aalala ko.
Nagpatuloy ako sa pag
