Makapigil hininga ang muling pagkikita ng dalawa. Literal na pigil-hininga ang ginawa ko.
Ewan ko ba, bakit ako ang kinakabahan sa muling pagkikita nila. Malalaki na naman sila at nasa tamang mga edad na. Alam na nila kung paano i-handle ang problema nila.
"Panaginip..." saad ni Nelson at muling pumikit.
Umawang ang bibig ko. Dahan-dahan akong lumingon kay Dorry na sa tingin ko, parang sasabog sa pula ng mukha. Pero ngumisi kalaunan.
"Anong sabi mo, Nelson?!" iritang tanong nito.
Dobleng lingon ang ginawa ni Nelson nang marining ang boses ni Dorry. Muli pa nitong kinusot ang mga mata. Nagmukha tuloy siyang tanga.
"Bakit Nelson, lagi ba akong laman ng panaginip mo?" mapang-asar na tanong ni Dorry.
Kumunot ang noo ni Nelson. Bumakas ang pigil na inis sa babaeng nagwasak ng puso n
