Kar fırtınası sabaha karşı dindiğinde, Black Ridge'in evinde geride kalan tek şey, mutfak penceresindeki kırık camın soğuk esintisi ve salondaki kumda kurumuş kan izleriydi. Declan, Kiara'nın omzundaki küçük yarayı sarmıştı; Ethan'ın pençesi değil, Kiara'nın kendi dişleriydi, Ethan'ı işaretlemek için yaptığı sert ısırığın geri tepmesi.
Kiara, yeniden insan formuna döndüğünde, yorgunluktan tükenmişti ama gözleri parlıyordu. İlk savaşını kazanmıştı. Declan onu kucağına aldı, yatak odasına taşıdı.
"Bana itaat etmedin," dedi Declan, sesi yorgun ama içinde gizlenmiş bir gurur vardı. "Kapıyı kilitlememi emrettim."
Kiara, yatağın yumuşaklığına gömülürken gülümsedi. "Kapıyı kilitledim. Ama ben artık bir esir değilim, Declan. Ben senin eşinim. Sen aşağıda ölürken, yukarıda sessizce bekleyemezdim
