Gecenin sessizliği, kampı bir battaniye gibi örterken, ateşin kızıl ışığı taş duvarlara vuruyor; gölgeler titrek bir oyun gibi dans ediyordu.
Ela, Baran’ın birkaç adım ötesinde oturuyordu. Bir süre kimse konuşmadı; yalnızca ateşin çıtırtısı, uzaklardan gelen rüzgârın taşıdığı toz kokusu ve kamp nöbetçisinin ağır, sabırlı adımları duyuluyordu.
---
Ela’nın gözleri, ateşin kıpırtılarında kayboldu. Baran’a dönüp bakmak istedi; ama kelimeler henüz yolunu bulamamıştı.
Göz ucuyla Baran’ın yüzüne ilişti; yüzü sertti, ama o sertliğin ardında yorgun bir sükûnet vardı.
---
Dakikalar, belki saat gibi ağır geçti. Sonra Ela, nefesi düzensizleşerek yavaşça yerinden kalktı; birkaç adım atıp Baran’ın yanına oturdu.
Aralarındaki mesafe çok azdı; ama kalpleri hâlâ cesaretle korku arasında gidip geliyo
