ตอนเช้าของวันใหม่ กฤษณ์ดนัยรู้สึกตัวตื่นขึ้นก่อน โดยมีร่างบางนอนหลับสนิทอยู่ในอ้อมกอด เขาจุมพิตหน้าผากมนอย่างแผ่วเบาหนึ่งที ก่อนประคองให้เธอนอนต่อในท่าสบาย
ชายหนุ่มนั่งมองดวงหน้าสวยอยู่เนิ่นนาน การมีเธอเข้ามาในชีวิตนั้น ราวกับเป็นปาฏิหาริย์
พ่อหม้ายลูกหนึ่งเช่นเขาที่วัน ๆ ทำแต่งาน ก่อนหน้านี้ต้องเลี้ยงดูลูกสาวมาเพียงลำพัง จึงไม่เคยคิดมองหาใครใหม่ จนเวลาล่วงเลยผ่านไป กันติชาเติบโตขึ้นจนใกล้จะแต่งงานอีกไม่นาน ความคิดเรื่องรักใคร่ก็พลอยเจือจางหายไปตามกาลเวลา จึงหวังแค่รอเลี้ยงหลานเพียงเท่านั้น
ใครจะไปคิดว่าเขาจะได้พบรักในวัย 45 ปี เขาตกหลุมรักเธอคนนี้ตั้งแต่แรกพบ ในตอนแรกเขาก็ลังเลใจในเงื่อนไขทางด้านความแตกต่างของวัย ไหนเธอจะยังเป็นเพื่อนรักของลูกสาว แต่พอได้รู้ว่าเธอก็ชอบเขาเช่นกัน กฤษณ์ดนัยจึงตัดสินใจเดินหน้าเต็มกำลัง และในที่สุด เขาก็ได้ครอบครองเธอทั้งตัวและหัวใจ
เขาก้มลงไปหอมแก้วนวล
