Wala sa sariling nakatingin si Devon sa makulay na banderitas at sa maraming taong nagtipon sa plaza. Hindi niya alam kung saan nagtatago ang mga kasama pero inihahanda niya na ang sarili sa maaaring mangyari.
"Devon."
Narinig niya ang boses sa likod at napalingon siya.
It was Marco.
Matagal na katahimikan ang namagitan sa kanila.
Masaya ang lugar pero wala roon ang isip ni Devon. Naglalakbay ito sa nakaraan kung saan punong-puno siya ng pangarap. Bago nangyari ang trahedya sa buhay siya.
Napatingin siya sa madilim na langit na tila nakikidalamhati. Mukhang uulan pa yata.
"Memories," matamlay na napangiti si Marco na bumasag sa katahimikan. "Naaalala ko noong naghihintay tayo ng speech ni Julianne. Ano nga ulit 'yung sabi ko? Kapag nanalo siya, ibig sabihin lang nandaya si congres
