“ยิ้มอะไร” ธาราถามคนป่วยที่เอาแต่มองเขาแล้วอมยิ้ม ขณะเช็ดตัวเพื่อบรรเทาพิษไข้ ซึ่งต้นเหตุที่ทำให้เธอป่วยก็เป็นเพราะความไม่รู้จักพอของเขาเอง ส่วนอ่อนไหวของเธอถึงได้อักเสบ จนทำให้จับไข้
“ก็เฮียกำลังเขิน”
“เขินอะไร”
“เขินหนูไง”
“ทำไมต้องเขินด้วย คนที่ต้องเขินคือคะนิ้ง ไม่ใช่เฮีย”
“หนูไม่เขินเฮียหรอก ร่างกายของหนูพร้อมให้เฮียมอง พร้อมให้เฮียสัมผัส หูเฮียแดงมากเลย อยากกินหนูใช่ไหม”
“ก็อยาก แต่สงสาร ปากเนี้ยๆ ก็หยุดเชิญชวนบ้าง” ธาราใช้นิ้วชี้ตีปากคนป่วยเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ ใช้ผ้าขนหนูเช็ดไปตามเรือนกายขาวผ่องที่ร้อนผ่าว
“เฮีย”
“อะไร” คนตัวโตขานรับโดยไม่ได้ละมือที่สาละวนกับกายสาว
“เฮียจะอยู่กับหนูกี่วัน”
“...ก็จนกว่าจะหายป่วย” ธาราคิดเพียงครู่ก่อนจะตอบ
“ถ้างั้นหนูก็ไม่อยากหายป่วยแล้ว”
“ชอบเหรอที่ต้องมาป่วยแบบนี้”
“หนูไม่ชอบที่ตัวเองป่วย แต่หนูก็อยากให้เฮียอยู่กับหนู”
“อยู่ด้วยได้ประมาณ
