“เฮียห้ามหนีกลับก่อนนะ” คะนิ้งออกอาการงอแง กลัวว่าธาราจะกลับไปก่อน ในระหว่างที่พ่อแม่ของเธอมา
“ถ้าจะกลับก็ต้องบอกก่อนอยู่แล้ว” หลังจากกินข้าว กินยา และเช็ดตัวเสร็จ คะนิ้งก็กลายมาเป็นลูกลิงเกาะติดคนตัวโตไม่ห่าง สองขาเกี่ยวรัดไว้กับเอวสอบ ขณะที่วงแขนก็เกาะเกี่ยวรอบคอของเขาไว้เช่นกัน
“หนูยังไม่ให้เฮียกลับด้วย เฮียบอกจะอยู่กับหนูอาทิตย์หนึ่ง”
“พูดคำไหนคำนั้น”
“มานอนกอดหนู จนกว่าหนูจะหลับด้วย” คะนิ้งแสดงความเอาแต่ใจ แต่ก็เป็นไปด้วยความน่ารักในสายตาของคนตัวโต
“เอาแต่ใจใหญ่แล้วนะ”
“ก็หนูไม่สบายอยู่”
“คืนนี้มึงนอนกับคะนิ้งก็ได้นะ พ่อกับแม่กูกว่าจะมาถึงก็บ่าย” ด้วยไม่มีเที่ยวบินตรงจากเชียงรายมาขอนแก่น หรือจังหวัดใกล้เคียง เครื่องบินจะไปลงจอดที่กรุงเทพฯ ก่อน แล้วจึงต่อเครื่องบินอีกลำมาลงที่ขอนแก่น แล้วต้นน้ำจึงไปรับพ่อแม่มาที่นี่
เมื่อได้รับความอบอุ่นจากอ้อมกอดของธารา เพียงไม่นานคะนิ้งก็ห
