หลังจากเย็นวันนั้น น้ำหวานและแฟรงค์ก็มาที่งานศพทุกวันจนวันเผา โดยมีลูกน้องของแฟรงค์และเพื่อนๆ ของเธอมาร่วมงานกันเต็มศาลา และยังเป็นครั้งแรกที่เธอเจอแม่ของแฟรงค์ที่เขาไม่เคยพูดถึง เห็นว่าพึ่งกลับมาจากอเมริกาเพื่อมางานหมั้นของเธอกับแฟรงค์และแม่แฟรงค์ก็ยังน่ารักกับเธออีกด้วย
จนวันเขาแฟรงค์ก็คอยอยู่เคียงข้างตลอด การเปลี่ยนไปของแฟรงค์ทำให้เหล่าลูกน้องของเขาอดที่จะแซวไม่ได้ จากที่กลัวเกรงกันจนไม่กล้าพูดคุยตอนนี้กลับกล้าที่จะพูดแซวพูดหยอก บรรยากาศของแฟรงค์กับลูกน้องก็ดีขึ้น ดูรักกันมากกว่าเดิมเสียอีก
...จนมาถึงงานวันหมั้น...
“ยินดีด้วยครับนะนายจ๋า ลูกหัวปี กลางปี ท้ายปีนะครับบบ”
“ไอ้พวกเวรนี่ งานหมั้นโว๊ย ไม่ใช่งานแต่ง เมาก็ไปแดกเหล้าต่อไป”
แฟรงค์พูดอย่างหัวเสีย แต่ลูกน้องของเขากลับไม่สลด ยังโห่แซวเขาเป็นแถบ น้ำหวานเองก็อดหัวเราะไม่ได้
“รักกันจนถึงวันแต่งนะลูก เดี๋ยวยังไงแม่ต้องขอตัวก่อน”
