แฟรงค์มองหน้าของน้ำหวานนิ่งเมื่อได้ยินในสิ่งที่เธอร้องขอ และเขาก็ไม่ได้ตอบรับอะไรออกไป แต่สายตาของหญิงสาวตรงหน้าดูคาดหวังกับเขามากพอสมควร
“ว่าไง...คุณอาจะช่วยฉันไหม?”
“ทำไมฉันต้องช่วยเธอ ในเมื่อเธอไม่มีสิทธิ์ต่อรองด้วยซ้ำ”
“คุณพูดแค่คำเดิมๆ เอาง่ายๆไหม? ถ้าคุณแตะต้องตัวฉัน คุณก็ต้องช่วยฉันบ้าง อย่างน้อยก็ในฐานะเด็กของคุณ”
“เหอะ....เธอยอมใช้ตัวเองเพื่อแลกเรื่องนี้? โดยการยอมมีอะไรกับฉันน่ะเหรอ?”
“มันก็ต้องเป็นอย่างนั้น....เพราะยังไงฉันก็หนีคุณไม่พ้นไม่ใช่เหรอ”
“ดี...ในเมื่อเธอเลือกทางนี้เองนะ อย่ามาร้องขอชีวิตทีหลังแล้วกัน”
พูดจบแฟรงค์ก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปทันที น้ำหวานมองตามหลังของชายหนุ่มก่อนจะหันกลับมานั่งคิดทบทวนอีกครั้งว่าเธอคิดถูกหรือคิดผิดกันแน่เนี่ย แค่นึกถึงภาพคืนนั้น...ก็ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งตัว...เกือบเอาชีวิตไม่รอดเสียแล้ว ความรุนแรงนั้นเธอจำได้ดี...
น้ำหวานลุกขึ้นตามแฟรงค
