ห้องทำงาน
“ทำไมช้านัก”
แฟรงค์พูดขึ้นหลังจากที่เห็นประตูห้องทำงานเปิดและลูกน้องคนสนิทโผล่หน้าเข้ามา แม้ว่ามือจะวุ่นวายกับเอกสารแต่ก็ยังไม่วายหันไปปรายตามองผู้มาเยือน ธาวินหันไปปิดประตูห้องก่อนจะเดินเข้าไปหาผู้เป็นนาย
“ขอโทษครับนาย...น้ำหวานเธอ....”
“อืม พอรู้”
แฟรงค์ตอบทันควันไม่ทันที่ลูกน้องของตนจะพูดจบ ดูจากท่าทางที่อยู่ข้างล่างเมื่อครู่ก็พอจะเดาได้ว่าเธอคงพยายามยื้อเวลาที่จะไม่เข้ามาเจอเขา หรือกลัวที่จะเจอเขานั่นเอง...ยัยเด็กนี่อ่านง่ายจะตาย...
“แล้วนายจะไม่กลับห้องตอนนี้เหรอครับ”
“ยัง”
“หือ?...ไม่ใช่ว่านายจะรีบไปทำโทษเธอหรือครับ?”
ธาวินพูดอย่างยิ้มๆ เพราะเจ้านายของตอนพูดคาดโทษหญิงสาวไว้อย่างโจ่งแจ้ง แฟรงค์ตวัดสายตามองธาวินครู่หนึ่งทำเอาลูกน้องหนุ่มคนสนิทถึงกับรีบหุบยิ้มแล้วกระแอมเบาๆ
“ฉันยุ่งอยู่”
“คงยุ่งจริงๆนั่นแหละครับ”
ธาวินถือวิสาสะเอื้อมมือไปหยิบกระดาษที่แฟรงค์ถืออย
