น้ำหวานนั่งเหม่อลอยอยู่บนเก้าอี้ที่ตั้งอยู่บนดาดฟ้า ที่ที่เด็กฝึกงานมานั่งสูบบุหรี่ แต่ตอนนี้ชายหนุ่มคนนั้นกลับนั่งเงียบๆข้างเธอ ไม่ได้ไปไหนและไม่เอ่ยถามหรือพูดอะไรขึ้นมารอจนกว่าน้ำหวานจะพูดขึ้นมาเอง เขานั่งเงียบๆเพียงเท่านั้น
“คุณจะไปทำงานก็ได้นะคะ ฉันอยู่คนเดียวได้”
“เมื่อกี้เธอยังบอกให้ฉันอยู่ไม่ใช่เหรอ?”
“ก็ตอนนั้น....”
“ฉันไม่ค่อยเข้าใจเรื่องของพวกเธอหรอกนะ แต่ถ้าคุณมินตราท้องเธอก็ควรถอย”
“ฉันไม่ได้อยากเป็นแบบนี้นี่คะ”
“เพราะเงินงั้นเหรอ? เธออายุไม่เท่าไรเลย ยังมีอนาคตอีกไกลนะ”
ชายหนุ่มพูดพร้อมรอยยิ้มแล้วเอื้อมมือไปตบที่บ่าของน้ำหวานปอยๆ น้ำหวานหันไปมองหน้าเขาอย่างนึกขอบใจ ถึงเธอจะไม่อยากเป็นเมียน้อยของแฟรงค์แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเธอกับแฟรงค์นั้นเกินเลยกันไปแล้ว และมารู้ตัวอีกทีก็ดันเป็นเมียน้อยแบบงงๆ
“ว่าแต่คุณชื่ออะไรหรือคะ?”
“แบร์ เธอคงจะเป็นน้ำหวาน”
“ฉันยังไม่ทันบอกเลย...
