น้ำหวานได้ยินอย่างนั้นกลับยิ้มแป้นขึ้นมาจนแฟรงค์เองก็แปลกใจ เพราะโดยปกติแล้วเธอจะต้องรีบลุกขึ้นนั่งตามปกติ คงจะไม่ลูบไล้ขาสวยของตนเองไปมาแบบนี้แน่
“ขอโทษนะคะอาแฟรงค์...พอดีหนูมาทันได้ยินว่า...อาจะไม่แตะต้องหนูอีก ถึงเรื่องอื่นๆจะได้ยินไม่ถนัดนักเพราะเลขาคนสวยหน้าห้องของคุณอาเดินมาขัดจังหวะก็ตาม”
“........”
“หวังว่าคุณอาจะรักษาคำพูดที่บอกลูกน้องนะคะ”
“...ฉันพูดอย่างนั้นก็จริง...แต่...” แฟรงค์ลุกออกจากที่นั่งเดินตรงเข้าไปหาน้ำหวานทันทีพร้อมกับโน้มตัวเข้าไปหาเธอจนใบหน้าของเขาชิดติดใบหน้าสวยแค่ลมหายใจกลั้น
มือหนาบีบที่แก้มนิ่มอย่างแรง ปลายจมูกโด่งเชิดเกลี่ยไปที่แก้มเนียนของหญิงสาว ก่อนจะเลื่อนใบหน้าไปกระซิบข้างหูให้เธอขนลุกเล่นๆ
“ฉันจะทำให้เธอร้องขอและต้องการฉันเอง”
“เจ็บนะ!” น้ำหวานจับข้อมือของเขาและขมวดคิ้วแน่น สายตาจ้องมองเขาอย่างนึกเคืองที่เขาทำรุนแรงกับเธอแบบนี้อีกแล้ว
มือหนาละออ
