แฟรงค์เดินนำเข้าห้องนอนมาพร้อมแกะกระดุมเสื้อออกจนหมด ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งตรงโซฟาหนังสีน้ำตาลเข้มที่ไม่ไกลจากประตูกระจกคิดระเบียง น้ำหวานเดินเข้าห้องมาอย่างช้าเก้ๆ กังๆ ลอบมองแฟรงค์อย่างหวาดหวั่นเป็นระยะ
ชายหนุ่มนั่งจ้องมองน้ำหวานที่เดินเข้ามาใกล้เขาเรื่อยๆ สายตาของเธอก็ลอบมองมัดกล้ามอกและหน้าท้องของเขา ไหนจะรอยสักบนอก รอยแผลเป็นปะปรายตาร่างกายนั้นอีก คืนนั้นที่เธอไม่ทันได้สังเกตเพราะมัวแต่หลับตาแน่นสนิท
“ทำสิ”
คำสั่งสั้นๆ ทำเอาใจของหญิงสาวกระตุกวูบ กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอไม่เคยทำเองเลยสักครั้งเพราะครั้งแรกเขาก็เป็นคนบังคับขืนใจเธอเอง แต่...ในเมื่อเธอเลือกที่จะเดินทางนี้ก็ต้องทำใจเข้าสู้ล่ะ
“...เอ่อ...ฉัน...”
“ทำไม่เป็น?”
“..........”
“แล้วยังจะกล้าเสนอมาเป็นเด็กของฉันเนี่ยนะ”
“มันก็....เรียนรู้กันได้หรอกน่า”
“หึ...เธอคิดว่าฉันจะใจดีถึงขนาดมานั่งสอนเธอทำเรื่องอย่างว่าหรือไง?
