“กินมันเข้าไป”
“อื้ม! แค่กๆ”
เมื่อเขาปลดปล่อยจะหมดตัวแล้วอย่างพอใจก็ถึงยอมปล่อยเธอแต่โดยดี น้ำหวานทรุดลงไปนั่งกลับพื้นแล้วพร้อมกับไอเพราะสำลักน้ำคาวนั้น ไม่ทันได้พักหรือดุด่าว่าเขา แฟรงค์ก็อุ้มยกตัวของเธอขึ้นมานั่งคร่อมทับร่างของเขาบนโซฟาเล็กๆ นั่น
“โรคจิต!”
“อืม ใช่”
น้ำหวานจ้องมองเขาอย่างโกรธเคืองก่อนที่แฟรงค์จะเอื้อมมือไปเช็ดที่มุมปากของเธอที่เลอะนิดหน่อย แต่น้ำหวานยังคงขมวดคิ้วแน่น
“คราวหน้าฉันจะไม่...อ๊ะ!! อื้อ!!”
ไม่รอให้พูดจบแฟรงค์คว้าแท่งยักษ์ที่ยังไม่ยอมกลับสู่สภาพเดิมถูไถไปมาตรงจุดอ่อนไหวนุ่มนิ่มของเธอ ทำเอาร่างกายเริ่มร้อนขึ้นมาอีกครั้งเหมือนกับน้ำมันที่โดนไฟ เธอเกาะไหล่แกร่งไว้แน่น สะโพกร่อนถูไถกับแท่งยักษ์อย่างร่านเร่า
“อยากได้มันไหม?”
“อ๊า...ยะ...อย่าพูดมากนะ...อ๊า”
“อยากได้ก็จับมันเข้าไปเองสิ”
น้ำหวานมองเขาตาขวางอีกครั้ง ไม่คิดว่าเขาจะแกล้งเธอนักขนาดนี้ แฟรงค์ยังค
