แพรวากะพริบตาถี่ๆ แสงสีส้มจากโคมไฟหัวเตียงทำให้เธอต้องหยีตาปรับโฟกัส อาการปวดหัวตึบๆ หายไปแล้ว เหงื่อตามไรผมและซอกคอแห้งสนิท เธอยกมือขึ้นแตะหน้าผากตัวเอง... อุณหภูมิกลับมาเป็นปกติแล้ว
แต่ทำไม... ใจมันถึงเต้นแรงจนเจ็บอกแบบนี้ล่ะ
เธอกวาดสายตามองรอบตัว ที่นี่ไม่ใช่ห้องเช่าแคบๆ ของเธอ กลิ่นน้ำหอมผู้ชาย แบบนี้มีแค่ที่เดียว... เพนต์เฮาส์ของคิมหันต์ แพรวาก้มมองตัวเอง เธอสวมชุดนอนตัวเดียว ซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาของเขา
กริ๊ก... ครืด...
เสียงประตูกระจกระเบียงเลื่อนเปิดและปิดลง แพรวาสะดุ้ง รีบหลับตาปี๋ ซุกหน้าลงกับหมอน ซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม เสียงรองเท้าสลิปเปอร์เดินเข้ามาใกล้... ใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจของเขา กลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยมาแตะจมูก เธอพยายามสูดลมหายใจเข้าออกให้สม่ำเสมอที่สุด... หลับสิแพรวา แกหลับอยู่...
ตึก... เสียงขวดน้ำแร่วางลงบนโต๊ะหัวเตียง ฟูกข้างตัวยุบยวบลงตามน้ำหนักตัวของผู้ชายตัวโต
