หมอมาเฟียคลั่งรักเด็กเปิ่น

ตอนที่ 5 อยู่ที่ไหน…ก็ไม่รอดจากเขา

ปลายนิ้วเล็กเขี่ยแผ่นพลาสเตอร์กันน้ำบนหัวเข่าตัวเองเล่นซ้ำๆ แพรวานั่งกอดเข่าพิงกระถางต้นไม้หน้าโรงอาหาร ปล่อยให้เสียงจอแจของนักศึกษาคนอื่นดังผ่านหูไป

สามวันแล้ว... เธอถอนหายใจยาว รอยช้ำที่เข่ามันเริ่มตกสะเก็ดแล้ว แต่ทำไมไอ้ความรู้สึกร้อนผ่าวในอกมันถึงไม่ยอมจางลงไปสักที แพรวาสะบัดหัวแรงๆ ไล่ภาพใบหน้าคมกริบของใครบางคนออกไปจากสมอง เธอก้มลงหยิบปึกชีทรายงานขึ้นมาจัดหน้ากระดาษ พยายามดึงตัวเองกลับมาเป็นนักศึกษาจอมโก๊ะคนเดิม

ครืด... ครืด...

โทรศัพท์ในกระเป๋ากระโปรงสั่นครืน แพรวาวางชีทลงบนโต๊ะม้าหินอ่อน ล้วงมือถือขึ้นมาดู หน้าจอแจ้งเตือนข้อความปรากฏชื่อที่ทำเอาเธอสะดุ้งจนเผลอกลั้นหายใจ

[กินข้าวหรือยัง]

[หัวเข่าเป็นไง]

[เจ็บตรงไหนอีก]

ตัวอักษรสั้นๆ ห้วนๆ แต่แพรวากลับจินตนาการเห็นคิ้วเข้มๆ ที่ขมวดเข้าหากันและแววตาดุๆของคนพิมพ์ได้อย่างชัดเจน

ฟันซี่เล็กกัดลงบนริมฝีปากล่าง นิ้วหัวแม่มือพิมพ์ข้อความตอบกลับ... แล้วก็กดลบ... พิมพ์ใหม่... แล้วก็ลบอีก

"จะมาถามอะไรนักหนาเนี่ย..." เธอพึมพำหน้ามุ่ย ยัดโทรศัพท์กลับลงกระเป๋าตามเดิม "ไม่ได้เจ็บตรงไหนแล้วซะหน่อย..."

แพรวารวบปึกชีทขึ้นมากอดแนบอก ลุกขึ้นยืนแล้วเดินจ้ำอ้าวตรงไปทางบันไดตึกคณะ หวังจะหนีความว้าวุ่นในใจ

แต่เพราะมัวแต่เดินใจลอย ปากกาลูกลื่นที่เสียบคั่นไว้ในกองกระดาษก็ร่วงหลุดมือ... กึก... กลิ้งหลุนๆ ลงไปหยุดอยู่ตรงขั้นบันไดด้านล่าง

"อ๊ะ..."

แพรวารีบก้าวพรวดลงไปตะครุบปากกาตามสัญชาตญาณ แต่ลืมไปสนิทว่าขาข้างนั้นยังตึงรั้ง

โครม

"โอ๊ยยย!"

เธอทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นปูน ชีทรายงานกระจายเกลื่อน มือเล็กตะครุบกุมหัวเข่าข้างเดิมที่เพิ่งกระแทกเข้ากับขอบบันไดอย่างจัง น้ำตาเม็ดใสปริ่มรื้นขึ้นมาที่หางตาเพราะความเจ็บที่แล่นปรี๊ดขึ้นสมอง

ครืด ครืด ครืด

ยังไม่ทันจะได้พยุงตัวลุก โทรศัพท์ในกระเป๋าก็แผดเสียงร้องลั่น หน้าจอโชว์ชื่อ 'คิมหันต์' หราจนแพรวาใจหล่นวูบ

เขามีตาทิพย์หรือไง! เธอกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ กดรับสายด้วยมือที่สั่นระริก

"ค... คะ?"

"อยู่ไหน"

น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเฉียบทะลุผ่านลำโพง แพรวากะพริบตาปริบๆ ลนลานตอบไม่เป็นคำ

"น... หนูอยู่หน้าตึกคณะค่ะ ม... ไม่ได้เป็นอะไรมากนะคะ! แค่... แค่เดินสะดุดขั้นบันไดนิดเดียวเอง..."

ปลายสายเงียบกริบ... เป็นความเงียบที่ทำเอาคนฟังเสียวสันหลังวาบ ก่อนที่เสียงเข้มจัดจะกดต่ำลงกว่าเดิมจนแทบจะเป็นคำสั่งเด็ดขาด

"รออยู่ตรงนั้น... ห้ามขยับไปไหนแม้แต่ก้าวเดียว"

ติ๊ด! เขากดตัดสายไปแล้ว แพรวาอ้าปากค้าง มองหน้าจอมือถือสลับกับหัวเข่าตัวเองที่เริ่มมีรอยแดงเถือกขึ้นมาอีกรอบ

ยี่สิบนาทีต่อมา...

เอี๊ยด...

รถยุโรปคันหรูสีดำขลับแล่นเข้ามาจอดเทียบฟุตบาทหน้าตึกคณะการท่องเที่ยวพอดิบพอดี นักศึกษาหลายคนที่นั่งอยู่แถวนั้นเริ่มชะเง้อคอซุบซิบ แพรวายืนกอดปึกชีทที่เก็บขึ้นมาได้แน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ ใบหน้าร้อนผ่าว... เขาบ้าไปแล้ว ทิ้งงานที่โรงพยาบาลมาที่นี่เนี่ยนะ

กระจกติดฟิล์มดำฝั่งคนขับเลื่อนลงช้าๆ นัยน์ตาคมกริบของคนหลังพวงมาลัยตวัดมองมาที่เธอ ใบหน้าหล่อเหลาเรียบตึงสนิท ไร้ซึ่งรอยยิ้ม

"ขึ้นมา"

แพรวาไม่กล้าแม้แต่จะอ้าปากเถียง เธอรีบเปิดประตูแล้วแทรกตัวเข้าไปนั่งบนเบาะผู้โดยสารทันที

ปัง!

แอร์เย็นฉ่ำในรถปะทะผิวหน้า แต่เธอกลับรู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ คิมหันต์ไม่ได้ออกรถทันที ร่างสูงใหญ่เอี้ยวตัวข้ามคอนโซลกลางเข้ามาหาจนกลิ่นน้ำหอมสะอาดๆ ผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยมาแตะจมูก แพรวาสะดุ้ง หดคอหนีจนแผ่นหลังชิดเบาะ

คลิก...

มือหนาดึงสายเข็มขัดนิรภัยมาคาดล็อกให้เธอเสร็จสรรพ จังหวะที่เขาชะงักและผละตัวออก ปลายจมูกโด่งเฉียดผ่านพวงแก้มของเธอไปเพียงมิลลิเมตรเดียว... แพรวากลั้นหายใจ หัวใจกระดอนขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย

รถคันหรูเคลื่อนตัวออกสู่ถนนใหญ่ ภายในห้องโดยสารเงียบกริบ แพรวานั่งกอดชีทแน่น เหลือบมองวิวนอกหน้าต่าง...

"คุณหมอคะ..." เธอเค้นเสียงที่สั่นพร่าออกมา "คือ... ทางนี้มัน... ไม่ใช่ทางไปหอพักหนู..."

คิมหันต์ปรายตามองมาเพียงหางตา

"อย่าเถียง"

คำเดียวสั้นๆ แพรวาหุบปากฉับ ก้มหน้างุดยอมจำนน

ติ๊ง...

ประตูลิฟต์ส่วนตัวเปิดออกสู่เพนต์เฮาส์ชั้นบนสุด คิมหันต์ก้าวเท้านำออกไปก่อน แพรวาเดินขากะเผลกตามหลังมาเงียบๆ แต่ก้าวพ้นประตูห้องได้เพียงไม่กี่ก้าว เธอก็ชะงักกึก

กลิ่น...

มันไม่ใช่กลิ่นสะอาดๆ อมเย็นแบบของหมอคิม แต่มันคือน้ำหอมผู้หญิงที่ฉุนและยั่วยวน แพรวากวาดสายตามองเข้าไปในห้องนั่งเล่น ก่อนจะปะทะเข้ากับร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังนั่งไขว่ห้าง จิบไวน์แดงอยู่บนโซฟาบุกำมะหยี่

ผู้หญิงคนนั้นในชุดเดรสสายเดี่ยวสีแดงสดที่รัดรึงทุกสัดส่วน ริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีเลือดนกเหยียดยิ้มเยาะทันทีที่ปรายตามาเห็นสภาพกะโปโลของเด็กมหา'ลัยอย่างเธอ

"อ้าว..." เสียงหวานหยดย้อยเอ่ยขึ้น "นี่เหรอคะ 'ธุระด่วน' ที่ทำให้หมอต้องทิ้งมีดผ่าตัด แล้วบึ่งรถไปรับด้วยตัวเอง"

ประโยคนั้นบาดลึกเหมือนเศษแก้ว แพรวารู้สึกหน้าชา สองมือกำปึกชีทในมือแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว

"มารยาทแย่จังนะคะ ให้นั่งรออยู่ตั้งนาน..." หญิงชุดแดงวางแก้วไวน์ลง กรีดกรายลุกขึ้นเดินเข้ามาหา "นึกว่าคุณจะลืมไปแล้วซะอีก ว่ามี 'ฉัน' รออยู่ในห้องนี้"

คิมหันต์ยังคงยืนล้วงกระเป๋ากางเกง ใบหน้าเรียบตึงสนิท เขาไม่ตอบรับหรือปฏิเสธคำพูดนั้น แค่ปรายตามองผู้หญิงตรงหน้าด้วยสายตาที่เย็นเยียบจนน่าขนลุก

แพรวารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวตลก เธอก้าวถอยหลังไปทางประตู

"เอ่อ... หนู... หนูว่าหนูกลับก่อนดีกว่าค่ะ ขอโทษที่มารบกวนนะคะ..."

หมับ!

ยังไม่ทันจะได้หันหลัง ฝ่ามือหนาของคิมหันต์ก็ตวัดมาคว้าต้นแขนเธอเอาไว้แน่น เขาออกแรงกระตุกเบาๆ ดึงเธอให้กลับมายืนซ้อนอยู่ด้านหลังแผ่นหลังกว้างของเขา

"ยืนอยู่ตรงนี้"

เขาออกคำสั่งเสียงเรียบ แต่แรงบีบที่ต้นแขนทำให้แพรวารู้สึกถึงความคุกรุ่นที่กำลังเดือดปุดๆ ในตัวเขา

หญิงสาวชุดแดงแค่นหัวเราะ หล่อนเดินเข้ามาหยุดยืนห่างไปไม่ถึงคืบ กลิ่นน้ำหอมฉุนกึกตีเข้าจมูกแพรวา

"เด็กกะโปโลคนนี้... หมอจะส่งให้ใครในเครือข่ายดูแลต่อล่ะคะ?" หล่อนจงใจลากเสียงยาว กวาดสายตามองแพรวาตั้งแต่หัวจรดเท้า "หรือว่า... จะเก็บไว้ดูแลเอง... เหมือนที่ดูแลฉัน 'ทุกครั้ง'?"

คำว่า 'ทุกครั้ง' กระแทกเข้ากลางใจแพรวาอย่างจัง ความรู้สึกหน่วงๆ ตีตื้นขึ้นมาจนกระบอกตาร้อนผ่าว

คิมหันต์ตวัดสายตาดุดันมองหน้าผู้หญิงคนนั้น สันกรามนูนขึ้นชัดเจนจากการขบกรามแน่น

"ออกไป"

เสียงเขาไม่ได้ตะคอก แต่มันกดต่ำ ทรงพลัง และเด็ดขาด

หญิงสาวชะงัก รอยยิ้มเย่อหยิ่งบนใบหน้ากระตุกค้าง "คุณคิม! แต่เรานัดกัน..."

"ฉันบอกให้... ออก-ไป"

น้ำเสียงเขากดต่ำลงจนเกือบเป็นเสียงขู่ฟ่อจากลำคอ แรงกดดันมหาศาลแผ่ออกมาจากร่างสูงจนผู้หญิงตรงหน้าหน้าเจื่อน หล่อนกัดฟันกรอด คว้ากระเป๋าคลัตช์บนโต๊ะ แล้วเดินกระแทกส้นสูง ปังๆๆ ออกจากห้องไปอย่างหัวเสีย

ปัง!!

เสียงประตูห้องปิดกระแทกดังลั่น

ความเงียบโรยตัวลงมาปกคลุม แพรวายืนตัวแข็งทื่อ ก้มหน้ามองปลายรองเท้าผ้าใบตัวเอง ความรู้สึกสมเพชตัวเองตีรวนขึ้นมาเป็นก้อนสะอื้นในลำคอ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กัดริมฝีปากตัวเองไว้สุดแรงเพื่อไม่ให้น้ำตาไหลออกมา

คิมหันต์หันกลับมามองคนตัวเล็กที่เอาแต่ก้มหน้างุด เขาถอนหายใจยาว ปล่อยมือออกจากต้นแขนเธอ แล้วขยับเข้าไปยืนประชิด

"ผู้หญิงคนนั้น..." เสียงทุ้มเอ่ยทำลายความเงียบ "เป็นแค่คนในสังกัด"

แพรวาไม่ตอบ เธอขยับเท้าเบี่ยงตัวหลบ แต่คิมหันต์ก้าวตาม ร่างสูงใหญ่ต้อนเธอจนแผ่นหลังเล็กไปชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ

ปึก... หมดทางหนี

"แต่เธอ..." เขายกท่อนแขนขึ้นท้าวผนังกักตัวเธอไว้ในวงแขน โน้มใบหน้าลงมาจนระดับสายตาอยู่ระนาบเดียวกัน "ไม่ใช่... เข้าใจไหม"

ปลายนิ้วเรียวยาวเชยคางเล็กให้เงยขึ้น แพรวาฝืนสบตาเขาไม่ได้อีกต่อไป ดวงตากลมโตสั่นระริก หยดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ร่วงแหมะลงมาอาบแก้มใส

"ร้องไห้ทำไม"

เขาถามเสียงพร่า ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดพวงแก้มที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำตา แพรวาสะบัดหน้าหนีจากการเกาะกุม ยกสองมือขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาเอาไว้ แต่มันกลับแข็งแกร่งราวกับกำแพงหินที่ไม่สะท้านเลยสักนิด

"หนู... อึก... หนูเปล่าร้อง..." เธอเถียงเสียงอู้อี้ ก้มหน้างุด

คิมหันต์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยหยดน้ำตาออกจากหางตาให้เธออย่างทะนุถนอม

"โกหกไม่เก่งเลยนะ..."

ฝ่ามือหนาประคองพวงแก้มสองข้างของเธอ บังคับให้เงยหน้าขึ้นรับสัมผัส คิมหันต์โน้มใบหน้าลงมา ริมฝีปากหยักกดจูบซับรอยน้ำตาตรงหางตาให้อย่างแผ่วเบา ทำเอาแพรวาสะดุ้งเฮือก ขนลุกซู่ไปทั้งตัว

"ฉันไม่ชอบเห็นเธอร้องไห้..." เสียงเขากระซิบชิดริมฝีปากบางที่กำลังสั่นเทา "เพราะฉัน... จะเป็นคนลบมันออกให้หมดเอง"

สิ้นประโยค ริมฝีปากร้อนจัดก็ทาบทับลงมาบดเบียดริมฝีปากบางอย่างเอาแต่ใจ แพรวาเบิกตากว้าง สองมือที่ดันอกเขาอยู่เปลี่ยนเป็นขยำคอเสื้อเชิ้ตของเขาจนยับยู่ยี่

เธอเผลอกัดริมฝีปากตัวเองเพราะความตกใจ แต่เขากลับใช้ปลายนิ้วบีบปลายคางเธอเบาๆ บังคับให้เผยอปากออก ก่อนจะส่งปลายลิ้นร้อนชื้นเข้ามากวาดต้อนความหวานอย่างจาบจ้วง

"อื้อ... คุณหมอ..."

เธอครางประท้วงในลำคอ พยายามเบือนหน้าหนี แต่คิมหันต์กลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นไปกดตรึงไว้เหนือหัวกับกำแพงด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างที่ว่างอยู่ ก็ลากไล้จากพวงแก้มเนียน ลงมาตามลำคอระหง ขยี้ขบเม้มเบาๆ จนแพรวาหอบหายใจสะท้านอก

"อย่าเรียกฉันแบบนั้น..." เขากระซิบชิดซอกคอหอมกรุ่น ปลายลิ้นและไรหนวดสากไถลากไปตามผิวเนื้ออ่อนจนเกิดรอยรักสีจาง "เรียกชื่อฉัน... สิ"

"อ๊ะ... ค... คุณ..." แพรวาขาสั่นจนแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น แผ่นหลังเสียดสีกับผนังเย็นเฉียบ "คุณคิมหันต์..."

เสียงเรียกชื่อที่สั่นพร่า

"ดีมาก..."

เสียงห้าวทุ้มกระซิบชิดใบหู ก่อนที่ฝ่ามือหนาจะสอดล้วงเข้าไปใต้ชายเสื้อนักศึกษา รูดรั้งมันขึ้นทีละน้อย ฝ่ามือที่อุ่นลากไล้ผ่านผิวหน้าท้องแบนราบ ก่อนจะสอดทะลุขึ้นไปกอบกุมความนุ่มนิ่มที่สั่นสะท้านอยู่ภายใต้บราลูกไม้ตัวบาง บีบเคล้นไปมาจนสติสัมปชัญญะของแพรวาแตกกระเจิง