เปรี้ยง!
เสียงฟ้าร้องดังกึกก้อง แพรวาสะดุ้งสุดตัว มือเล็กที่ตอนแรกตั้งใจจะดันแผงอกกว้างออกไป กลับเปลี่ยนเป็นกำสาบเสื้อเชิ้ตของคิมหันต์ไว้แน่นจนยับยู่ยี่ หัวใจของเธอเต้นโครมครามจนเจ็บอก
คิมหันต์ค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกช้าๆ ลากไล้ปลายจมูกคลอเคลียอยู่แถวพวงแก้มใส แพรวาหอบหายใจ ริมฝีปากบวมเจ่อเผยอขึ้นกอบโกยอากาศ
"กลัวเหรอ" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดใบหู
แพรวาส่ายหน้าเร็วๆ แต่ดวงตากลมโตที่สั่นระริกและรื้นไปด้วยน้ำตากลับฟ้องทุกอย่าง คิมหันต์หัวเราะหึในลำคอ เขาเลื่อนใบหน้าลงต่ำ ขบเม้มซอกคอขาวผ่องจนเกิดเสียงดัง จ๊วบ... ทิ้งรอยรักสีแดงช้ำไว้บนผิวเนื้ออ่อน
"อื้อ... พี่คิม... อย่าค่ะ..." เธอครางประท้วง พยายามดันไหล่เขาไว้
แต่ฝ่ามือร้อนจัดกลับสอดเข้าไปใต้เสื้อยืดเปียกชื้นของเธอ ลูบไล้หน้าท้องแบนราบจนแพรวาขนลุกซู่ ท้องไส้ปั่นป่วน ปลายนิ้วหยาบกร้านสะกิดเขี่ยยอดอกที่กำลังชูชันสู้มือผ่านเนื้อบราเซียบางเบา
"
