"อื้อ..."
แพรวายกมือขึ้นบังแสงแดดที่แยงตาผ่านรอยแยกของผ้าม่านสีกรมท่า เธอกะพริบตาถี่ๆ สลัดความงัวเงีย ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบตัว
เพดานสีขาวสะอาด กลิ่นหอมเย็นๆ ของน้ำยาปรับผ้านุ่มราคาแพง... ที่นี่ไม่ใช่ห้องเช่าของเธอแน่ๆ
พรวด!
แพรวาดีดตัวลุกพรวดเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น เธอก้มลงมองตัวเองใต้ผ้าห่ม เสื้อนอนที่สวมอยู่... กระดุมถูกปลดออกจนเกือบหมด เผยให้เห็นรอยจ้ำสีแดงจางๆ เรียงรายตั้งแต่ไหปลาร้าลามไปจนถึงไหล่ แถมความรู้สึกปวดร้าวช่วงต้นขาก็แล่นแปลบขึ้นมาตอกย้ำความทรงจำ
"ตาย... ตายแน่ๆ ยัยแพร..."
เธอพึมพำเสียงสั่น รีบรวบสาบเสื้อเข้าหากัน ดึงขอบผ้าห่มขึ้นมาคลุมมิดจนถึงปลายคาง ใบหน้าร้อนฉ่าราวกับคนไข้กลับ
แกร๊ก...
บานประตูห้องนอนถูกผลักออก แพรวาสะดุ้งเฮือก หดตัวเล็กลงใต้ผ้าห่มโดยอัตโนมัติ
คิมหันต์ในชุดอยู่บ้านสบายๆ เสื้อเชิ้ตสีอ่อนปลดกระดุมบน กางเกงสแล็คเนื้อนิ่ม เดินถือแก้ว
