10:45 น.
เข็มนาฬิกาบนผนังบอกเวลา เลยกำหนดเข้าคลาสแรกของแพรวามาหลายชั่วโมงแล้ว
บนเตียงเดี่ยวขนาดสามฟุตครึ่ง แพรวานอนขดตัวคุดคู้ดิ้นกระสับกระส่ายอยู่ใต้ผ้าห่มผืนบาง ผ้าปูที่นอนสีอ่อนหลุดลุ่ยยับยู่ยี่จากการพลิกตัวไปมาตลอดทั้งคืน มือเล็กกำโทรศัพท์มือถือที่แบตเตอรี่ใกล้จะหมดไว้ข้างหมอนแน่น
"อื้อ..."
เสียงครางเครือหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากที่แห้งผากจนลอกเป็นขุย หน้าผากมนชื้นไปด้วยเหงื่อเม็ดเล็กๆ พิษไข้ที่พุ่งสูงทะลุปรอททำให้ร่างกายของเธอร้อนรุมราวกับมีไฟสุม
โต๊ะญี่ปุ่นข้างเตียงมีสภาพไม่ต่างจากเมื่อวาน ถุงกระดาษแบรนด์เนมที่มีขวดเครื่องดื่มเกลือแร่พร่องไปเพียงครึ่งขวด กับกล่องข้าวญี่ปุ่นที่เปิดค้างไว้โดยแทบไม่มีร่องรอยการตักกิน ยังคงวางแหมะทับชีทเรียนวิชาการจัดการอยู่แบบนั้น
พัดลมตั้งพื้นตัวเก่าส่ายหน้าส่งเสียงดัง แกรก... กราก... เป่าลมร้อนๆ วนเวียนอยู่ภายในห้องแคบๆ
ครืด... ครืด...
โทรศัพท์ใ
