ซ่า... ซ่า...
เสียงฝนตกกระทบหลังคาสังกะสีเก่าๆ ดังอื้ออึงแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นกระหน่ำ แพรวานอนพลิกตัวไปมาบนฟูกผืนบางในห้องนอนแคบๆ เธอยกท่อนแขนขึ้นก่ายหน้าผาก ดวงตากลมโตเบิกโพลงฝ่าความมืดมาเป็นชั่วโมงแล้ว
‘มีคนที่เขาอยากให้ตายังอยู่...’
ประโยคสั้นๆ ของคุณตาเมื่อตอนหัวค่ำยังคงดังก้องวนเวียนซ้ำไปซ้ำมา แพรวากำหมอนใบเก่าแน่นจนข้อนิ้วซีด ฟันซี่เล็กกัดริมฝีปากล่างจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ
"ไม่จริงหรอกน่า..." เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงสั่นพร่า สมองพยายามหาเหตุผลร้อยแปดมาค้าน แต่หัวใจกลับเต้นรัวจนเจ็บอก
แพรวาลุกพรวดขึ้นนั่ง มือเล็กควานหาสะเป๋าผ้าใบเก่งในความมืด หยิบกระดาษโน้ตยับๆ แผ่นหนึ่งออกมากางดู ท่ามกลางแสงสลัวจากไฟถนนที่ลอดผ่านบานเกล็ดหน้าต่าง... ตัวเลขสิบหลักบนกระดาษแผ่นนั้นเด่นชัดราวกับกำลังสลักลึกลงไปกลางใจ
มันคือเบอร์โทรศัพท์ของเขา... คิมหันต์
สี่สิบนาทีต่อมา ณ โรงพยาบาลธาราเมดิแคร์
แ
