21:00 น.
“เสื้อตัวใหญ่จัง” แพรวาก้มมองตัวเองพลางดึงชายเสื้อยืดคอย้วยที่ร่นลงมาคลุมต้นขา เธอพลิกดูรอยยับบนเนื้อผ้าที่ดูไม่คุ้นตา “พี่ภพเอาของใครมาให้เปลี่ยนเนี่ย”
แกร๊ก... ประตูห้องทำงานเปิดออก แพรวาสะดุ้ง คิมหันต์เดินหน้านิ่งผ่านโซฟาตรงไปที่ครัวโดยไม่แม้แต่จะปรายตามองเธอ ตู้เย็นถูกเปิดและปิดลงเสียงดัง ปัง! เขายกขวดน้ำขึ้นกระดกอึกใหญ่ แผ่นหลังกว้างตั้งตรง ไหล่เกร็งเขม็งจนแพรวาสัมผัสได้ถึงรังสีความกดดันที่แผ่ออกมา เธอขยำชายเสื้อยืดจนยับยู่ยี่ ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยทำลายความเงียบ
“หมอคะ...” มือหนาที่กำลังหมุนปิดฝาขวดชะงักกึก “หนู... ขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ”
ไม่มีคำตอบ มีเพียงเสียงถอนหายใจหนักๆ ดังมาจากฝั่งเคาน์เตอร์ “หมอหงุดหงิด... เรื่องที่หนูรับใบงานจากพี่วุฒิเหรอคะ?”
คิมหันต์หันขวับ สายตาคมเข้มจ้องทะลุจนแพรวาเผลอถอยหลัง แต่เธอพยายามรวบรวมความกล้าสบตาเขา “หนูแค่รับชีทเรียนค่ะ... พี่เขายิ้มใ
