ตอนที่ 3 หนีไม่พ้นแล้ว
1166 Words
แพรวาถือถุงพลาสติกใส่กับข้าวในมือแน่น สองวันมานี้เธอใช้ชีวิตเหมือนนินจา หลบเลี่ยงการเดินผ่านตึก VIP อย่างเด็ดขาด พอช่วยคุณตาเก็บของกลับบ้านเสร็จก็เผ่นแน่บกลับหอทันที ไม่ยอมให้ตัวเองเฉียดกรายไปใกล้ 'คุณหมอหน้าดุ' คนนั้นอีก
แต่ดูเหมือนความพยายามของเธอจะสูญเปล่า
ซ่า...
ฝนเม็ดใหญ่สาดกระเซ็นเข้ามาใต้กันสาดป้ายรถเมล์เก่าโทรมจนแพรวาต้องหดตัวหนี เธอล้วงมือถือในกระเป๋ากระโปรงออกมากดหน้าจอย้ำ ๆ
"อ้าว ดับไปตอนไหนเนี่ย..." เธอพึมพำหน้ามุ่ย เคาะโทรศัพท์กับฝ่ามือสองสามทีก็ไม่ติด
เธอยกแขนขึ้นกอดตัวเอง ฟันกระทบกันกึก ๆ ลมหนาวพัดวูบจนเสื้อนักศึกษาชื้นฝนแนบลู่ไปกับผิว ยิ่งรอนาน ความหนาวก็ยิ่งกัดกินจนหวิวในอก... และพอสมองเริ่มว่าง ภาพดวงตาคมกริบของใครบางคนที่เพิ่งจับมือเธอทำแผลเมื่อสองวันก่อน ก็แวบเข้ามาในหัวเฉยเลย
พรึ่บ!
แสงไฟหน้ารถสาดวาบฝ่าม่านฝนเข้ามาจนแพรวาต้องหยีตา รถยุโรปคันใหญ่เคลื่อนเข้ามาจอดสนิทเทียบฟุตบาทตรงหน้า กระจกฝั่งคนขับเลื่อนลงช้า ๆ
"ขึ้นรถ"
น้ำเสียงทุ้มต่ำและเด็ดขาดทะลุผ่านเสียงฝนเข้ามา แพรวาเบิกตากว้าง ก้าวถอยหลังกรูดไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ ปล่อยให้ละอองฝนสาดเปียกเต็มแผ่นหลัง ถุงแกงในมือแกว่งไปมา
"ค... คุณหมอ..."
"จะยืนเปียกอยู่นี่ หรือจะขึ้นมา" คิมหันต์ตวัดสายตาดุดันมองผ่านหยาดฝน ไม่หลบตาเธอเลยแม้แต่วินาทีเดียว "ก่อนใครจะมองเห็นเธอในสภาพนี้"
แพรวาก้มมองตัวเอง เสื้อนักศึกษาเปียกน้ำจนมองเห็นสายเสื้อกล้ามด้านในทะลุปรุโปร่ง เธอกัดริมฝีปากล่างแน่น ขาแข็งก้าวไม่ออก ไม่รู้ว่าจะหนีไปทางไหนดีในคืนที่ฝนตกหนักขนาดนี้
ปัง!
ประตูฝั่งคนขับเปิดออก คิมหันต์ก้าวลงมาพร้อมร่มคันเล็ก เขาสาวเท้ายาว ๆ ฝ่าสายฝนเข้ามากางร่มบังให้เธอ ทั้งที่ครึ่งขวาของตัวเขาเองเปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝนแทน
มือหนาที่เย็นเฉียบคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็ก ออกแรงบีบเบา ๆ
"หนูไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธแล้ว เข้าใจไหม... แพรวา"
เขาก้มลงมากระซิบชิดใบหู แพรวาเงยหน้าสบตา ดวงตาของเขาดุดันในระยะประชิด เสียงฝนที่ว่าดังยังกลบเสียงหัวใจของเธอที่เต้นกระหน่ำไม่มิด
เขาออกแรงดึงร่างเธอให้เดินตามไปที่รถ ดันเธอเข้าไปนั่งฝั่งผู้โดยสารอย่างรวดเร็ว ปัง ประตูรถปิดลง โลกข้างนอกเงียบไปทันที
คิมหันต์เดินอ้อมกลับมาขึ้นรถ สตาร์ทเครื่องยนต์ นัยน์ตาคมปลาบมองตรงไปข้างหน้า...คิมหันต์บังคับพวงมาลัยด้วยมือเดียวอย่างมั่นคง สายตาที่จ้องถนนนั้นเรียบเฉยจนน่ากลัว แต่แรงกดที่ข้อนิ้วบนพวงมาลัยกลับบ่งบอกว่าเขากำลังข่มอารมณ์บางอย่างอยู่
แอร์ในรถเย็นเฉียบ แพรวานั่งกอดกระเป๋าผ้าแน่นจนข้อนิ้วขาว เธอเหลือบมองคนขับที่เอาแต่จ้องถนนนิ่ง มีเพียงเสียงฝนตกกระทบหลังคารถที่ดังแข่งกับเสียงหายใจของเธอ
"คุณหมอ... หนูจะกลับหอค่ะ หนูไม่ได้จะหนี..." เธอเปล่งเสียงออกมาแทบไม่พ้นลำคอ
คิมหันต์ปรายตามามองแค่เสี้ยววินาที
"หนี... กับอยู่คนเดียว ไม่ต่างกัน" เขากดเสียงต่ำ "เข้าใจใช่ไหม?"
แพรวากลืนน้ำลายก้อนใหญ่ลงคอ หันกลับไปมองกระจกข้าง ไม่กล้าต่อรองอะไรอีกเลย
ครึ่งชั่วโมงต่อมา...
รถจอดสนิทในที่จอดของคอนโด แพรวายืนก้มหน้าอยู่หน้าประตูบานใหญ่ น้ำฝนหยดจากปลายผม แหมะ... แหมะ... ลงบนพื้น
ฝ่ามือหนาของคิมหันต์วางลงบนต้นแขนเธอ ออกแรงดันเบา ๆ ให้ก้าวตามเข้าไป
"หนู... จะกลับได้พรุ่งนี้เช้าใช่ไหมคะ..." เธอเงยหน้าถาม เสียงยังคงสั่น
เขาไม่ตอบ เพียงแค่ผลักประตูให้เปิดออก แสงไฟสีอุ่นสาดกระทบใบหน้าของทั้งคู่ แพรวายืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ตรงโถงทางเข้า หยดน้ำฝนยังหยดติ๋ง ๆ ลงบนพื้นไม้ราคาแพง
คิมหันต์วางกระเป๋าลงบนโต๊ะ ก่อนจะหมุนตัวกลับมายืนซ้อนตรงหน้า สายตาคมกวาดมองตั้งแต่ผมที่เปียกลู่ ลงมาจนถึงรอยชื้นบนชายกระโปรง
"ถอดเสื้อนอกออก เดี๋ยวไม่สบาย"
"มะ... ไม่เป็นไรค่ะ! หนู..."
เธอรีบถอยหลัง แต่คิมหันต์เร็วกว่า เขาก้าวประชิด มือหนายื่นเข้ามาจับสาบเสื้อนักศึกษาของเธอเอาไว้
“ถ้าไม่อยากเป็นไข้... ก็เชื่อฉันซะ แพรวา”
กลิ่นครีมอาบน้ำจางๆ จากตัวเขาลอยแตะจมูก ปลายนิ้วเรียวยาวเกี่ยวรังดุมเม็ดบนสุด แพรวาหลับตาปี๋ สองมือขยำชายกระโปรงตัวเองแน่นจนยับยู่ยี่
กระดุมเม็ดที่สอง... เม็ดที่สาม... หลุดออกอย่างรวดเร็ว วินาทีที่เชิ้ตชื้นแฉะร่วงลงไปกองกับพื้น เหลือเพียงเสื้อกล้ามสายเดี่ยวที่แนบไปกับผิวขาว คิมหันต์โน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจร้อนผ่าวรินรดข้างแก้ม...
คิมหันต์โน้มใบหน้าลงมา ลมหายใจอุ่นๆเป่ารดข้างแก้มเธอ
"เปิ่นจริง ๆ... ไม่รู้จะดูแลตัวเองยังไง"
มือเขาบีบลงบนไหล่เล็ก ความร้อนจากฝ่ามือเขาทะลุผ่านผิวเย็นเฉียบของเธอเข้ามา แพรวาสะดุ้ง ลืมตาขึ้นสบตากับเขาในระยะประชิด
"หนาวรึเปล่า" เขาถามเสียงแผ่ว แรงบีบที่ไหล่เพิ่มขึ้นเล็กน้อย
"มะ... ไม่ค่ะ... หนูโอเคแล้ว..."
แต่เขาไม่ได้ขยับถอย ปลายนิ้วเรียวของเขาลากจากปลายคาง ลงมาที่ลำคอ และหยุดไล้เบา ๆ ตรงรอยชื้นบนไหปลาร้า แพรวาสูดหายใจลึก ขนลุกซู่ไปทั้งตัว
"จะยืนตัวสั่นอยู่ตรงนี้เหรอ" เขากระซิบชิดใบหู "หรือจะให้ฉันช่วย..."
นิ้วเรียวยาวของเขาเกี่ยวเข้ากับขอบสายเสื้อกล้ามเปียกชื้น
แพรวาเงยหน้าขึ้น ริมฝีปากเผยอออก หายใจติดขัด
"คุณหมอ..." เสียงเรียกหายไปในลำคอ เมื่อปลายจมูกโด่งของเขาเฉียดลงมาที่แก้ม และหยุดคลอเคลียอยู่ตรงมุมปาก คล้ายจงใจแกล้ง
มืออีกข้างของเขาเลื่อนต่ำลงมากำขอบกระโปรงนักศึกษาทรงเอที่เปียกแนบต้นขา
แพรวาขาแข็งทื่อ ขยับหนีไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียว
"อยู่เฉย ๆ..."
คำสั่งนั้นเบาหวิว แต่ตอกหมุดให้เธอต้องยืนนิ่งเป็นรูปปั้น เสียงฝนด้านนอกถูกกลืนหายไปกับเสียงหอบหายใจของคนสองคน
"อย่าขยับ..."
ปลายนิ้วร้อนจัดรั้งชายกระโปรงชื้นแฉะขึ้นช้า ๆ สายตาคมจ้องลึกเข้ามาในดวงตาตื่นตระหนกของเธอในระยะประชิด
"เพราะฉัน... จะจัดการเอง"
- Writer
